ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗΣ

Την Δευτέρα που μας πέρασε (11/12/2017), πραγματοποιήθηκε μια εκδήλωση στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης, όπου αναφερόταν στα 100 χρόνια από την Μεγάλη Πυρκαγιά της Θεσσαλονίκης.

 

Χάρτης της Θεσσαλονίκης του 1917, όπου με μαύρο χρώμα η καμένη περιοχή.

Έγινε σχετική ομιλία για το θέμα αυτό από τον Υπασπιστή του Συντονιστή Β. Ελλάδος, Αντιπύραρχο Θεόδωρο Κοσμίδη, ενώ ο Διοικητής Πυροσβεστικών Υπηρεσιών Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας Αρχιπύραρχος Κωνσταντίνος Πουλτίδης, παρουσίασε τον απολογισμό του 2017 και έκανε και μια αναδρομή στην ιστορία του Π.Σ..

Σε αυτή την εκδήλωση μου ζητήθηκε να μιλήσω και μίλησα για «ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗΣ», έχοντας μια πολύ στενή συνεργασία 17 ετών με το ΠΣ, από τότε που είχα τα ηνία της Πολιτικής Προστασίας στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας για 14 χρόνια και της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Μακεδονίας –Θράκης για άλλα 3 χρόνια, ενώ στη συνέχεια συνταξιοδοτήθηκα.

Δεν το κρύβω ότι το θέμα με ανησύχησε στην αρχή, γιατί πως εγώ θα μιλήσω για κάτι τέτοιο, αλλά στη συνέχεια αναπολώντας ευχάριστες και δυσάρεστες καταστάσεις εκείνων των 17 ετών, κατάφερα να παρουσιάσω κάποιες σκέψεις μου για την καλύτερη και αποτελεσματικότερη θεωρώ, λειτουργία του ΠΣ, με σεβασμό στο παρελθόν του και στην ιστορία του.

Αυτές τις σκέψεις τις παρουσιάζω και στο σημερινό μου άρθρο για προβληματισμό, ανοίγοντας ένα παράθυρο διαλόγου για ένα ακόμα καλύτερο μέλλον.

Ο ορισμός της Πολιτικής Προστασίας, αναφέρει ότι στόχος της είναι η μείωση των δυσμενών επιπτώσεων και θεωρώ ότι αυτός είναι και ο στόχος όλων των εμπλεκομένων φορέων και φυσικά της Πυροσβεστικής, που έχει υπαχθεί στη Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας σύμφωνα με το ΠΔ 101 από τις 30 Αυγούστου 2012 και είναι ο επιχειρησιακός βραχίονάς της, σύμφωνα με το Ν.4249/2014.

Με βάση λοιπόν αυτό το στόχο, ας αναφερθώ σε κάποιες προτάσεις και έχοντας υπόψη τον ιδρυτικό Ν.4661/1930 του ΠΣ, όπου πριν από 87 χρόνια ο νομοθέτης ανέφερε ότι :

«Προς κατάσβεσιν των πυρκαϊών, λήψιν και επιβολήν προληπτικών μέτρων κατά του εκ της επεκτάσεως αυτών κινδύνου και παροχήν βοηθείας προς διάσωσιν των εν εκ πυρκαϊάς κινδυνευόντων, συγκροτείται «Πυροσβεστικόν Σώμα».

Εις το Π.Σ. δύνανται να ανατίθενται, η λήψις και επιβολή προληπτικών μέτρων προς αντιμετώπισιν των εκ θεομηνιών κινδύνων και ζημιών και η παροχή πάσης συνδρομής προς διάσωσιν κινδυνευόντων προσώπων και περιουσιών.

Εις το Π.Σ. δύνανται ν’ ανατίθενται τα καθήκοντα της επί τόπου παροχής πρώτων βοηθειών εις τους εκ δυστυχημάτων παθόντας και της αμέσου διακομίσεως αυτών εις νοσοκομείον ή κλινικήν».

Παρατηρούμε ότι οι δύο επιπλέον αποστολές, πέρα από τις πυρκαγιές, έχουν το ρήμα «δύνανται» και δυστυχώς αυτό το δύνανται έχει καταστεί μόνιμη κατάσταση. «Ουδέν μονιμότερον του προσωρινού»λέει ο λαός…

Και ως προς τη διακομιδή, το Υπουργείο Υγείας φρόντισε, αφού ήταν και είναι καθαρά θέμα προστασίας της υγείας, και δημιούργησε το ΕΚΑΒ, που έχει αποκλειστικό αντικείμενο την αποστολή αυτή.

Όμως όταν γίνεται ένα τροχαίο ατύχημα και απαιτείται και απεγκλωβισμός των επιβαινόντων του οχήματος, ενώ επεμβαίνει η Τροχαία, ως αρμόδια Υπηρεσία, καλείται η Πυροσβεστική γιατί διαθέτει τον κατάλληλο εξοπλισμό (!!!!), ενώ δεν τον διαθέτει η Τροχαία. Και αναγκάζεται να μεταβεί στο χώρο του ατυχήματος πυροσβεστικό όχημα, που μπορεί να ήταν σε ένα ευαίσθητο και επικίνδυνο σημείο εκδήλωσης δασικής πυρκαγιάς, ενώ ο δείκτης επικινδυνότητας είναι και πολύ υψηλός…. Δεν έχει προσωπικό η ΕΛΑΣ…., σιγοψιθυρίζουν οι στρατηγοί της. Όμως δεν έχει και η Πυροσβεστική, αναφέρουν συνεχώς και οι συνδικαλιστές της αλλά και τα νούμερα των υπηρετούντων…

«Σφάξε με Αγά μου ν’ αγιάσω…» ψελλίζει ο πυροσβέστης…

Και όμως θα μπορούσαν κάποια βασικά εργαλεία (ψαλίδι, κόφτης, κλπ) να υπήρχαν μέσα στο πορτμπαγκάζ του κάθε περιπολικού ή λ.χ. να δημιουργηθεί το Ειδικό Τμήμα Απεγκλωβισμού Τροχαίων Ατυχημάτων (ΕΤΑΤΑ), ένα ειδικό Τμήμα της ΕΛΑΣ.

Δικαίως αντίστοιχα διαμαρτύρεται και η ΕΛΑΣ για την τήρηση της τάξης στα γήπεδα, ότι θα πρέπει να είναι αρμοδιότητα των ΠΑΕ… και όχι δική της.

Ο καθένας στο χώρο του λαμβάνει τα μέτρα του…..

Και δεν είναι μόνο αυτό, αλλά έχουμε και το φαινόμενο του απεγκλωβισμού από τους ανελκυστήρες…! 1924 επεμβάσεις (!!!) ανέφερε ο Περιφερειάρχης στην τοποθέτησή του. 6 κινητοποιήσεις την ημέρα κατά μέσον όρο… Γιατί την αποστολή αυτή να μην την έχει το γραφείο συντήρησης του ανελκυστήρα, για την οποία και πληρώνεται; Θα μπορούσε κάλλιστα να υπήρχαν ανά περιοχή με ευθύνη των τεχνικών γραφείων συντήρησης κάποια κοινά συνεργεία απεγκλωβισμού.

Επειδή το Πυροσβεστικό Σώμα έχει ως αποστολή και τη διάσωση (δυνητικά όταν δεν είναι σε περίπτωση πυρκαγιάς), όλοι και για όλα ζητάνε τη συνδρομή του πυροσβέστη….

Σίγουρα αν υπήρχε και η σχετική παιδεία στα σχολεία και μαθαίναμε την αναγκαιότητα και τη σωστή χρήση του πυροσβεστήρα, τότε θα είχαμε ακόμη καλύτερη αντιμετώπιση, αλλά και όχι παράλογες απαιτήσεις. Γιατί παραλογισμός είναι το ότι επειδή εγώ σαν άτομο ή σαν Υπηρεσία ή Φορέας δεν μπορώ, έλα να το κάνεις εσύ…!

Θυμάμαι στα τέλη της δεκαετίας του 1990, όταν καλοκαιριάτικα συνόδευε η ΠΥ μπρός – πίσω τις αυτοκινητοπομπές της KFOR, ώστε αν συμβεί κάτι να επέμβει άμεσα… Και να σας θυμίσω ότι ήταν μόλις που είχε αναλάβει και την ευθύνη των δασικών πυρκαγιών…

Και βέβαια να προσθέσουμε την αντιμετώπιση συμβάντων πυρκαγιών σε βιομηχανικές μονάδες, σε εγκαταστάσεις φύλαξης και διανομής καυσίμων, κλπ. Πόσα και πόσα βυτιοφόρα μεταφοράς καυσίμων ανατράπηκαν και απαιτείτο η επέμβαση της πυροσβεστικής…

 

Σύμφωνα με στοιχεία της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας για την 5ετία 2001-2005, κάθε χρόνο 5.260 σπίτια καίγονται, 3.836 πλημμυρίζουν και 368 καταρρέουν.

10.000 περίπου σπίτια αθροιστικά το χρόνο λοιπόν καταστρέφονται και σε όλα αυτά επεμβαίνει η Πυροσβεστική, χωρίς να προσμετρήσει κανείς τις χιλιάδες κάθε χρόνο εστίες των δασικών πυρκαγιών.

 

Μπορεί καθημερινά η ποιότητα των οικοδομικών υλικών να βελτιώνεται και ως προς την πυραντοχή τους, μπορεί να λαμβάνονται νομοθετικά μέτρα, αλλά παράλληλα στα πλαίσια του χαμηλότερου κόστους αγοράς και εγκατάστασης, πολλές φορές ο ιδιοκτήτης, ο καταναλωτής, ο πολίτης γενικότερα, δεν υπολογίζει την πραγματική ασφάλεια των εγκαταστάσεών του σπιτιού του, τοποθετώντας αμφίβολης ποιότητας εύφλεκτα και ακατάλληλα υλικά, χωρίς πιστοποίηση, με αποτέλεσμα να αυξάνονται τα συμβάντα των πυρκαγιών. Νομοθετήματα ψηφίζονται καθημερινά, αλλά ενώ πυροσβεστήρας στο αυτοκίνητο επιβάλλεται δια νόμου, δεν επιβάλλεται και στις κατοικίες… Ίσως γιατί πιστεύουμε ότι δε θα καεί το δικό μας σπίτι, αλλά του γείτονα… Ίσως γιατί ξεχνάμε ότι η φωτιά δεν κάνει διακρίσεις….

Και βέβαια κανείς δεν ξεχνά τα συμβάντα των σεισμών…

Στο σεισμό του Αιγίου το 1995, όλοι θυμόμαστε τον μικρό Ανδρέα να βγαίνει ζωντανός από τα ερείπια μετά από 21 ώρες, στα χέρια των διασωστών ανδρών της ΕΜΑΚ …!

 

 

Ο μικρός Ανδρέας…

Άραγε ποιος διαχειριστής κρίσης δεν θυμάται τον Υποδιοικητή της ΠΥ Αιγίου, που είχε την ευθύνη απεγκλωβισμού της πολυκατοικίας και συντόνιζε τα συνεργεία, με την αδρεναλίνη στα ύψη, ενώ παράλληλα αγωνιούσε για τη σύζυγό του, που βρέθηκε στη συνέχεια νεκρή στα ερείπια…! Αλήθεια μέσα στο λαγούμι των ερειπίων δε θα κινείτο ευκολότερα ένα κοντόσωμο άτομο; Γιατί για να προσληφθεί στην Πυροσβεστική, πρέπει να είναι κάποιος 1,75 ή κάποια 1,70; Ο πυροσβέστης δεν είναι για τις παρελάσεις….

Οι εμπειρίες μας δείχνουν το δρόμο…

Νομοθέτημα και ο Ν.4249/2014 και δυστυχώς αν και έχει 108 σελίδες το ΦΕΚ και μιλάει για Αναδιοργάνωση της ΕΛΑΣ, της ΠΥ, της Πολιτικής Προστασίας, και του Εθελοντισμού ήταν Αποδιοργάνωση…

Αποτέλεσμα βγήκε καινούργιος νόμος για την ΕΛΑΣ σε σύντομο χρονικό διάστημα, τα άρθρα του για την Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας είναι ανενεργά…., το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους απεφάνθη και αποδέχτηκε ο Υπουργός την ασφάλιση των εθελοντών και μέχρι εκεί…., Αλλά και για την ΠΥ δεν είναι και ότι καλύτερο, οι διατάξεις του π.χ. για την αναβάθμιση της Πυροσβεστικής Ακαδημίας δεν μπορούν να προχωρήσουν….

Ίσως γιατί οι νόμοι αν και βγαίνουν τα τελευταία χρόνια στη διαβούλευση, οι όποιες παρατηρήσεις δεν λαμβάνονται υπόψη, γιατί απλά ο νομοθέτης δεν θέλει να παραδεχθεί τις αβλεψίες του…. Οι νομοθέτες των «γραφείων» δυστυχώς δεν γνωρίζουν την πραγματικότητα του «πεδίου»…!.

Και το λέω γιατί έχω προσωπικές εμπειρίες, που μου ανέφεραν σωστή η επισήμανση που κάνατε, αλλά…. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η επισήμανση που είχα κάνει, να δύναται η δημιουργία εθελοντικής ομάδας Πολιτικής Προστασίας με απόφαση της Διοίκησης του Φορέα της, έχοντας υπόψη μου την εθελοντική ομάδα, την ΟΔΑΚ, που δημιούργησε το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης με απόφαση της Πρυτανείας του και η οποία δεν μπορεί να εγγραφεί στο Μητρώο της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας γιατί δεν έχει καταστατικό Πρωτοδικείου ή Απόφαση Δημοτικού Συμβουλίου, όπως προέβλεπε η νομοθεσία πριν την ψήφιση του Ν.4249. Η επιτροπή που εξέτασε τις επισημάνσεις της διαβούλευσης, είδε ορθή την επισήμανση, όπως επισημαίνεται και στην έκθεσή της, αλλά ο «νομοθέτης» δυστυχώς….

Και η ΟΔΑΚ παραμένει εκτός Μητρώου…!

Φέτος δυστυχώς είχαμε και το φαινόμενο της αποδυνάμωσης των Πυροσβεστικών Σταθμών από έμπειρα στελέχη, που μεταφέρθηκαν στις ΠΥ των 14 περιφερειακών αεροδρομίων, αφήνοντας αποδυναμωμένους τους Σταθμούς που υπηρετούσαν μέχρι τότε και μάλιστα ενώ ξεκινούσε η αντιπυρική περίοδος….! Βλέπετε οι απαιτήσεις της Γερμανικής εταιρίας ήταν να υπάρχουν οργανωμένες πυροσβεστικές Υπηρεσίες στο κάθε αεροδρόμιο…. Ως πότε θα διατάσσονται οι δυνάμεις σύμφωνα με τις ανάγκες των άλλων, όποιοι και αν είναι αυτοί, και όχι σύμφωνα με τις ανάγκες που υπάρχουν σε ένα Πυροσβεστικό σταθμό ή μια περιοχή ή για το σκοπό που έχουν δημιουργηθεί;

Γιατί έχουμε και το τραγελαφικό οι ΕΜΑΚ, που δημιουργήθηκαν για την αντιμετώπιση μεγάλων καταστροφών, – η 1η ΕΜΑΚ ιδρύθηκε το 1987 – να λειτουργούν ως Πυροσβεστικοί Σταθμοί με χωρική

έκταση στην ευθύνη τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η 2η ΕΜΑΚ στη Θεσσαλονίκη, έχει την ευθύνη της αντιμετώπισης συμβάντων στην Ανατολική Θεσσαλονίκη και μεγάλο τμήμα της Χαλκιδικής!

 

Ο Δήμος Θερμαϊκού με 50.000 κατοίκους το χειμώνα και υπερδιπλάσιους το καλοκαίρι δε διαθέτει Πυροσβεστική Υπηρεσία και καλύπτεται από την 2η ΕΜΑΚ, αν και από το 1998, είχαν γίνει προσπάθειες εκ μέρους του Δήμου, παραχωρώντας οίκημα για τη στέγαση του Σταθμού, προσπάθειες που συνεχίζονται και μέχρι σήμερα…!

20 ολόκληρα χρόνια!!! «Το καλό πράγμα αργεί να γίνει» λέει ο λαός και το εφαρμόζει ο έχων την εξουσία άρχοντας….

Εφόσον θέλουμε να γίνουμε ένα σύγχρονο κράτος, θα πρέπει να συμφωνήσουν όλα τα Υπουργεία, να αποδεχθούν τη Διοικητική Διαίρεση της χώρας (Καλλικράτης) και να οριοθετήσουν τα όρια των Υπηρεσιών τους αντίστοιχα.. Έτσι και για την ΠΥ, θα πρέπει να υπάρχει ΠΥ ανά Δήμο, τουλάχιστον για τους Περιφερειακούς Δήμους, που έχουν και μεγάλη γεωγραφική έκταση. Σήμερα υπάρχουν Πυροσβεστικές Υπηρεσίες που έχουν στα όρια δικαιοδοσίας τους τμήματα δυο ή και περισσοτέρων Δήμων, τμήματα δυο Δασαρχείων, και πρέπει να κοιτάς σε ποιο δρόμο είναι ένα συμβάν ή σε ποια ραχούλα, για να κινητοποιήσεις ανάλογα…

Χάρηκα που άκουσα στην εκδήλωση για τον εκσυγχρονισμό των Περιφερειακών Κέντρων Επιχειρήσεων με προγράμματα, που να μπορούν να παρακολουθούν τις εξελίξεις των πυρκαγιών, τη διάταξη των δυνάμεων, κ.ά. Όμως την «εικόνα» αυτή θα πρέπει να την έχουν και οι Υπηρεσίες της Πολιτικής Προστασίας, ώστε να γνωρίζουν τι συμβαίνει στο χώρο ευθύνης τους. Θα πρέπει να σταματήσει η «κακή νοοτροπία», να μη παρέχει η μια Δημόσια Υπηρεσία στην άλλη δεδομένα, που θα βοηθήσουν στην πιο αποτελεσματική αντιμετώπιση και στον καλύτερο συντονισμό όλων των εμπλεκομένων.

Σήμερα όλοι μιλάνε για την κλιματική αλλαγή και τις δυσμενείς επιπτώσεις που μπορεί να επιφέρει…

Πόσο όμως προετοιμαζόμαστε;

Ποια είναι σήμερα η σχέση του ΠΣ και τον άλλων εμπλεκομένων Φορέων με τα Πανεπιστημιακά και Τεχνολογικά Ιδρύματα της χώρας; Ο λαός λέει «των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν μαγειρεύουν»….

Ο Ν.4249/2014 αναφέρει για συνεργασία στα πλαίσια της εκπαίδευσης, αλλά σε 4- 5 μήνες συμπληρώνονται 4 χρόνια από την ψήφισή και δημοσίευσή του και είναι ανενεργός….

Επίσης οι σχέσεις με τους εθελοντές Πολιτική Προστασίας έχουν αλλάξει. Το καλοκαίρι του 2007 υπήρχαν 36 εθελοντικές οργανώσεις πολιτικής προστασίας στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Σήμερα αγγίζουν τις 80, ενώ έχουν αυξηθεί και τα μέλη των παλαιών οργανώσεων… Αυτή τη δυναμική δεν πρέπει να μένει ανεκμετάλλευτη και αναξιοποίητη. Τους εκπαιδεύετε και τους αξιοποιείτε. Χρειάζεται όμως να υπάρξουν περαιτέρω συνεργασίες και κοινές Ασκήσεις. Δεν είναι ανταγωνιστές, απλά θέλουν να συνδράμουν στην κοινή σας προσπάθεια, αφού σήμερα καμιά καμπάνα δεν κτυπά για να δηλώσει ότι υπάρχει πυρκαγιά και να τρέξει όλο το χωριό…

Κάποιες χώρες δεν ξέρουν τι σημαίνει σεισμός ή δασική πυρκαγιά. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν πρέπει εμείς να οργανωθούμε σύμφωνα με τις ανάγκες μας και τις επικινδυνότητες που έχουμε, τις δομές που έχουμε.

Ας εξετάσουμε όμως και την οργάνωση και τη δομή Μεσογειακών χωρών, που αντιμετωπίζουν αντίστοιχα συμβάντα με τη χώρα μας, εφόσον έχουν να επιδείξουν θετικότερα αποτελέσματα.

Σαν Μηχανικός πρωτοεργάστηκα ως Δημόσιος Υπάλληλος, πρώτα στην ΥΑΣΒΕ στη Θεσσαλονίκη και μετά στην ΥΑΣ στην Αθήνα. Υπηρεσίες που συστήθηκαν και αποστολή είχαν την αποκατάσταση των ζημιών από τους σεισμούς. Το 1998 με το άρθρο 10 του Ν.2576, πρόσθεσαν στις αρμοδιότητές τους τις πλημμύρες, τις κατολισθήσεις και τις δασικές πυρκαγιές και το 2014, με το άρθρο 84 του Ν.4313, τους πρόσθεσαν τους ανεμοστρόβιλους, τα ηφαίστεια, τους τυφώνες, τις χιονοστιβάδες και τις χαλαζοπτώσεις.

Το πρώτο άρθρο 20 χρόνια μετά τον πρώτο νόμο για σεισμό (1978) και το δεύτερο 17 σχεδόν χρόνια, όταν κάθε χρόνο εκδηλωνόντουσαν αυτού του είδους οι καταστροφές…. Είπαμε «κάλλιο αργά , παρά ποτέ»….

Η ΥΑΣ μετά από όλες αυτές τις αλλαγές, μετονομάσθηκε ΔΑΕΦΚ (Διεύθυνση Αποκατάστασης Επιπτώσεων Φυσικών Καταστροφών) και ταυτίστηκε με την αποστολή της.

Προσωπικά θα έλεγα ότι μπορεί παγκόσμια να λέγεται Πυροσβεστική Υπηρεσία ή Πυροσβεστικό Σώμα, όταν όμως το αντικείμενό της περιλαμβάνει όλες αυτές τις καταστροφές, νομίζω ότι θα έπρεπε να λέγεται π.χ. Σώμα Εκτάκτων Αναγκών (ΣΕΑ) ή και Ειδικό Σώμα Αντιμετώπισης Καταστροφών (ΕΣΑΚ) και τμήμα του να είναι η Πυρόσβεση. Θεωρώ ότι η ονομασία ενός Φορέα, πρέπει να ανταποκρίνεται στις πραγματικές του αποστολές, σε αυτό που κάνει καθημερινά….

Προτάσεις και σκέψεις για το μέλλον της Πυροσβεστικής μπορεί ο καθένας και η καθεμία να γράψουν πολλές. Αν από την άλλη μεριά θεωρούν οι αρμόδιοι ότι «καλά είναι έτσι», θυμίζουν αυτούς που σηκώνουν το χαλάκι για να σπρώξουν από κάτω τη σκόνη, τα επονομαζόμενα τα προβλήματα…

Σήμερα παρ’ όλα αυτά που συμβαίνουν, η Πυροσβεστική Υπηρεσία καταφέρνει να ανταποκρίνεται στην αποστολή της, χάρις στις ηρωικές προσπάθειες των στελεχών της. Να διευκρινίσω ότι με τον όρο «στελέχη» εννοώ όλο το ανθρώπινο δυναμικό του Σώματος, γιατί όλοι συμβάλλουν, ο καθένας και η καθεμία από το πόστο της.

«Τη μοίρα μας την προσδιορίζουν και την διαμορφώνουν τα πιστεύω μας», έλεγε ο συγγραφέας Ευάγγελος Ρόζος. Το πιστεύω του πυροσβέστη είναι η προσφορά στον πολίτη. Αυτό δε σημαίνει ότι θα πρέπει να στραγγίσουμε σαν κράτος την κάθε ρανίδα της φιλοτιμίας και της αυταπάρνησης του πυροσβέστη. Όμως θα πρέπει και η πολιτεία να φροντίσει και για την οργάνωση του Σώματος και για την αξιοπρέπεια του εργαζόμενου. Δεν είναι αναλώσιμο υλικό ο πυροσβέστης. Στις δημοσιογραφικές έρευνες το ΠΣ κατέχει μια από τις υψηλότερες θέσεις στη συνείδηση των πολιτών και είναι το Σώμα της καρδιάς όλων!

Τα τελευταία χρόνια έχουν αλλάξει προς το καλύτερο πολλά στο Πυροσβεστικό Σώμα, αλλά και πολλά ακόμα πρέπει να γίνουν.

Την Κυριακή, μεθαύριο, 17 Δεκέμβρη, εορτάζεται η μνήμη «των τριών παίδων εν καμίνω» και εορτάζει και το Πυροσβεστικό Σώμα.

 

Ο Ανανίας, ο Αζαρίας και ο Μισαήλ είναι οι προστάτες του Πυροσβεστικού Σώματος.

Θυμάμαι στις 17 Δεκέμβρη 1997, που το πρωί δοξολογία στην Ι. Μητρόπολη για την γιορτή του ΠΣ και το βράδυ έπεσε το Γιάκοβλεφ και οι άνδρες των ΕΜΑΚ 1 και 2 ξεκίνησαν για τα Πιέρια όρη….! Βλέπετε δεν ξέρουν οι καταστροφές από εορτές και αργίες, όπως και οι πυροσβέστες….

Ας ευχηθούμε λοιπόν σε όλες και όλους που υπηρετούν στο Πυροσβεστικό Σώμα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

και ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ για την προσφορά σας!

Παλιοί συνεργάτες και παντοτινοί φίλοι Πυροσβέστες,

«Το Μέλλον και τη Μοίρα σας την προσδιορίζουν και την διαμορφώνουν τα πιστεύω σας !»

Να ‘στε πάντα καλά!