Κυριακή, Μάιος 27, 2018
Αρχή > Slide3 > Η πρωτομαγιά είναι και για τους «άλλους»

Η πρωτομαγιά είναι και για τους «άλλους»

Γράφει η Ειρήνη Ι. Ζαννάκη

Βασικό χαρακτηριστικό του λαού μας είναι η σύμπνοια.. μόνο σε ό,τι αφορά τις αργίες, διακοπές και λοιπές χαρές και πανηγύρια. Και όλα, γιορτές, μυστήρια, επέτειοι, συνδέονται κατά ένα περίεργο τρόπο με το φαγητό.

Σήμα κατατεθέν οι σπεσιαλιτέ της εκάστοτε ημέρας. Όσο πιο σημαντική η αργία, τόσες περισσότερες μέρες σχολικές διακοπές έχουμε. Και όσο καλύτερος ο καιρός, τόσο καλύτερη η αργία. Θα ψήσουμε. Θα φύγουμε. Θα πάμε στη θάλασσα.

Κι αν η αργία είναι κοντά στο σαββατοκύριακο, τότε ακόμα καλύτερα. Θα γίνει τετραήμερος εορτασμός με άδεια από τη σημαία. Νέα μόδα τα φθηνά αεροπορικά εισιτήρια, που έδωσαν στις αργίες μια νέα διάσταση. Έναν αέρα ευρωπαϊκό. Γιατί ο κάθε Έλληνας που σέβεται τον εαυτό του θα «χτυπήσει» ένα Βερολίνο ή ένα Μιλάνο, Θεού θέλοντος και ράιαν επιτρεπούσης. (Δεν το κατακρίνω. Αλίμονο. Και οι Κεντροευρωπαίοι αυτό κάνουν. Παίρνουν το τρένο και κάνουν εκδρομές. Απλά με ξενίζει. Γιατί δεν είναι ανάγκη ή απόλαυση. Είναι κυρίως η επίδειξη. Αλλά και πάλι απομακρύνθηκα. Ίσως γιατί έχω καιρό να γράψω κι έχουν μαζευτεί πολλά).

Η μόνη αργία που δεν μπόρεσε να μπει σε καλούπια, που για κάποιο περίεργο μας ξεβολεύει, είναι αυτή της Πρωτομαγιάς. Ακόμα δεν έχουμε ξεκαθαρίσει αν είναι αργία ή απεργία. Ακόμα δεν έχουμε αντιληφθεί τι ακριβώς γιορτάζουμε. Για τους περισσότερους είναι απλά ο ερχομός της άνοιξης, εξ’ ου και το πιάσιμο του Μαγιού στις εξοχές. Ακόμα δεν ταυτίσαμε τη μέρα με κάποιο συγκεκριμένο μενού και, εντελώς εμπειρικά, απλά «ψήνουμε», γιατί δεν είναι νηστεία.

Κυρίως, όμως, δεν έχουμε ακόμα προσδιορίσει ποιοι ακριβώς γιορτάζουν την ημέρα εκείνη και δικαιούνται να ενώσουν τις φωνές τους με αυτές των συμμετεχόντων στις επετειακές πορείες. Είναι η μέρα των εργαζομένων. Και όχι των αφεντικών. Άρα ούτε και των ελεύθερων επαγγελματιών, οι οποίοι δεν έχουν αφεντικά. Άρα δεν μπορώ να πάω στην πορεία. Ούτε και πολλοί άλλοι που γνωρίζω. Γιατί είμαστε αφεντικά. Δίκαιο.

Πόσο αφεντικά είναι τα αφεντικά σήμερα στη χώρα μας, αυτό είναι που ακόμα αναρωτιέμαι. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ο εργαζόμενος δικαίως μισεί το αφεντικό. Αυτή είναι η τάξη των πραγμάτων. Και είναι τυχερός. Γιατί έχει μόνο ένα αφεντικό για να μισεί. Όμως ένα αφεντικό, ένας επιχειρηματίας ή ένας ελεύθερος επαγγελματίας έχει πολύ περισσότερους. Γιατί στο τέλος του μήνα μπορεί και να μην πληρωθεί. Αλλά θα πρέπει να πληρώσει όλους τους άλλους. Και θεωρείται δεδομένο ότι έβγαλε χρήματα, απλά και μόνο γιατί υπάρχει. Κι ας μην ισχύει κάτι τέτοιο. Γιατί ενώ άλλαξαν όλα τα δεδομένα στην οικονομία, δεν άλλαξε η νοοτροπία.

Γι’ αυτό εγώ θα κατέβω στην πορεία. Με το κεφάλι ψηλά. Γιατί τιμώ τους αγώνες των εργαζομένων και το δικό μου καθημερινό αγώνα. Που είναι σκληρός αλλά τίμιος. Και δεν πληρώνεται πάντα στο τέλος του μήνα.

Εργατική πρωτομαγιά για όλους. Ακόμα και γι’ αυτούς που δεν ανήκουν στην κατηγορία των μισθωτών αλλά υφίστανται καταπίεση και παραβιάσεις από τον πιο σκληρό εργοδότη: την ελεύθερη αγορά.

Χρόνια πολλά !