Ισότητα σημαίνει δικαιοσύνη…

Γράφει η Ειρήνη Ι. Ζαννάκη
Κάθε χρόνο τέτοια μέρα θυμόμαστε την ισότητα.. κάθε χρόνο τέτοια μέρα νιώθουμε την ανάγκη να τιμήσουμε το φύλο μας και τους αγώνες των γυναικών που κάποια στιγμή θέλησαν να σηκώσουν το κεφάλι τους και να ζητήσουν τα αυτονόητα. Δικαιώματα.

Σουφραζέτες, φεμινίστριες.. Όλες μαζί για τον ίδιο σκοπό. Και το πέτυχαν. Οι γυναίκες έχουν δικαιώματα. Οι γυναίκες ψηφίζουν. Οι γυναίκες είναι ισότιμες.

Έχω την κατάρα να είμαι πάντα ανήσυχη. Να βλέπω εκεί όπου ίσως τα μάτια μου θα έπρεπε να μένουν κλειστά. Να διαβάζω ανάμεσα στις γραμμές. Και, δυστυχώς, κάποιες φορές ανάμεσα στις γραμμές ακόμα και των πιο όμορφων διηγημάτων κρύβεται πόνος κι ασχήμια.

Έτσι, πίσω από τους παιάνες της ισότητας, εγώ βλέπω δάκρυα. Καμία ισότητα. Κι εκεί όπου η ισότητα έφτασε, βλέπω ακρότητες και υπερβολές. Που πήγαν οι γυναίκες; Η Ανατολή τις καταπατά. Τις κρύβει πίσω από μπούρκες και τσαντόρ. Τις βιάζει και τις λιθοβολεί. Τις τιμωρεί για το φύλο τους. Κι αν καμιά φορά η τύχη τις ευνοεί και κάτω από τα σκούρα δεσμά τους φέρουν επώνυμα ρούχα, η μοίρα τους είναι ίδια. Είναι κι εκείνες φυλακισμένες, αλλά σε χρυσά κλουβιά. Στην Αφρική τις ακρωτηριάζουν με το χειρότερο τρόπο. Κλειτοριδεκτομή. Πόνος, προσβολή και αναπηρία. Η γυναίκα είναι αντικείμενο. Είναι σκεύος για τον άνδρα. Καμία ευχαρίστηση για την τεκνοδόχο.

Ανατολική Ευρώπη, Ασία. Γυναίκες σκεύη ηδονής. Γυναίκες που εκπορνεύονται, ανήλικες ακόμη, για να μπορέσουν να εξασφαλίσουν την επιβίωση. Μια από αυτές ίσως ζήσει το όνειρο της Σταχτοπούτας και γνωρίσει έναν πρίγκιπα. Οι υπόλοιπες θα φέρουν ένα ταλαιπωρημένο σαρκίο και μια ψυχή κακοποιημένη μέχρι να τελειώσει η ζωή τους. Σε κάποιες το μαρτύριο θα τελειώσει νωρίτερα, αφού συνήθως προσβάλλονται από μεταδοτικές ασθένειες.

Ευτυχώς που υπάρχουμε κι εμείς, οι γυναίκες του δυτικού κόσμου. Εμείς που γαλουχηθήκαμε στο πλαίσιο της ισότητας, που μορφωθήκαμε και γίναμε ανεξάρτητες, τιμώντας τους αγώνες των απανταχού φεμινιστριών και ενσαρκώνοντας το όραμα της επιτυχίας…

Γυναίκες που χάσαμε το ρόλο και το φύλο μας. Που η ζωή μας υποχρεώνει να φοράμε κοστούμια και να υποδυόμαστε ρόλους. Τις περισσότερες φορές είναι αλληλοσυγκρουόμενοι και αντίθετοι προς τη φύση μας. Επαγγελματίες, νοικοκυρές, μητέρες, σύζυγοι, ερωμένες. Γυναίκες. Που πρέπει να αγωνιζόμαστε σκληρά, να γινόμαστε άντρες για να τα φέρουμε σε πέρας επαγγελματικά. Και στο τέλος του ωραρίου μας να ξαναγίνουμε γυναίκες για να επιστρέψουμε στο σπίτι με ένα χαμόγελο που συνήθως βγαίνει δύσκολα. Όμως πρέπει να βγει.

Πώς μπορείς να ισορροπήσεις στο τέλος της μέρας, όταν πρέπει να ξαναμπείς σε ένα ρόλο που πεισματικά τον αρνείσαι για να μπορέσεις να πετύχεις; Πώς βρίσκεις το κουράγιο να ζήσεις τρεις και τέσσερις διαφορετικές ζωές μέσα στο ίδιο εικοσιτετράωρο, όταν η δουλειά τελειώνει και σε περιμένει άλλη τόση στο σπίτι; Πώς να παλέψεις με την ενοχή που σε πνίγει όταν ξέρεις ότι πάντα κάπου μένεις πίσω;
Κανείς δε θα μάθει ποτέ την αδικία που αισθάνεσαι όταν η άποψή σου δε γίνεται σεβαστή στη δουλειά. Κι όσο πιο ψηλά ανεβαίνεις, τόσο λιγότερο ακούγεται η φωνή σου.

Για τους άντρες συνεργάτες σου είσαι απλά ένα αναγκαίο κακό. Κι ας έχεις πολλές φορές δίκιο. Γι’ αυτούς είσαι αόρατη. Κανείς δε θα μάθει ποτέ για την αηδία που αισθάνεσαι κάθε φορά που ακούς ένα σεξιστικό ανέκδοτο. Κανείς δε θα μάθει ποτέ την κούραση που σε τσακίζει όταν η μέρα δε λέει να τελειώσει, κι εσύ είσαι ακόμα στην αρχή. Κανείς δε θα υποψιαστεί ποτέ την ανάγκη σου να ξαναμπείς στην αγκαλιά της μαμάς σου. Τα δάκρυα που κάθε βράδυ μουσκεύουν το μαξιλάρι σου.

Δε θέλω άλλη ισότητα. Δικαιοσύνη θέλω.

Η δύναμη των γυναικών έρχεται από την αλληλεγγύη. Και απέχει μακράν από τα τύπου “sex and the city” πρότυπα με τα οποία προσπαθούν να μας ταυτίσουν . Έτσι, απευθύνθηκα σε αυτές που με καταλαβαίνουν. Και θέλησα να μοιραστούμε τις σκέψεις μας. Γυναίκες αξιόλογες που έχω την τιμή να γνωρίζω. Γυναίκες που τιμούν το φύλο τους και το καταξιώνουν. Γυναίκες που έσπευσαν ν’ ανταποκριθούν στο κάλεσμά μου, κι ας μην είχαν χρόνο. Γιατί έτσι κάνουν οι πραγματικές γυναίκες. Τις ευχαριστώ όλες για την τιμή που μου έκαναν και γιατί με κάνουν να έχω ένα λόγο παραπάνω να είμαι περήφανη που είμαι γυναίκα.

Αθανασοπούλου Λένα, Εικαστική καλλιτέχνιδα
«Αναλογίζομαι την κατάσταση των γυναικών πριν από αιώνες και σκέφτομαι ότι τώρα υπάρχουν πολλές ευκαιρίες μα και προκλήσεις γύρω μας. Παρόλα αυτά πρέπει να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε με όλο μας το δυναμικό, τίποτα δεν κατακτιέται εύκολα. Σε αυτόν τον δύσκολο κόσμο, προτιμώ να γεννήσω γιούς. Ίσως η ζωή τους κυλήσει με περισσότερες ευκολίες»

Ανάσογλου Ανθούλα, Δικηγόρος, LLM Phd in Law
«Είναι δύσκολο να κατανοηθεί το αυτονόητο όταν το δικαίωμα της ίσης μεταχείρισης πoλεμάται εκ των έσω . Η επιβληθείσα πετυχημένη εικόνα της γυναίκας , που έχει καταφέρει να τυλίξει τον άντρα χειραγωγεί ακόμη τη γυναικεία εικόνα . Είναι λοιπόν μια πραγματικότητα , που δύσκολα Ξεπερνιέται η προτίμηση των σκληρών υποθέσεων σε άντρες συναδέλφους , καλύτερης αμοιβής , περισσότερης εμπιστοσύνης . Η παροιμία όμως μιλά για θηλυκό μυαλό Η επιλογή του σεβασμού είναι στο δικό μας χέρι , δεν είμαστε αντικείμενο ευχαρίστησης αλλά υποκείμενα του ρήματος μπορώ και θέλω»

Βεζυρογιάννη Σμαραγδή, Σύμβουλος ανάπτυξης ανθρώπινου δυναμικού – επιχειρήσεων

«Βιώνω την ανισότητα των δυο φύλων ως αποτέλεσμα της άγνοιας του τρόπου που εκπαιδεύτηκαν από την οικογένεια και την κοινωνία. Η ανισότητα αυτή είναι παράγωγο της άγνοιας της αξίας, της διαφορετικότητας και της μοναδικότητας τους.
Η λανθασμένη εκπαίδευση έχει δημιουργήσει παρενέργειες μέσα στις σχέσεις τους. Ο έρωτας των δυο φύλων είναι μια σύνδεση ανθρώπων όπου ο ένας αγαπά περισσότερο και ο άλλος καλύτερα. Πως να ξεχωρίσεις ποιο είναι πιο σημαντικό από το άλλο;
Η αρμονική αμοιβαία σύνδεσή τους θα επιφέρει την μέγιστη ανάπτυξη του ανθρώπου και θα αλλάξει την εξέλιξη της κοινωνίας προς το καλύτερο.
Οι γυναίκες οφείλουν να τιμήσουν την διαφορετικότητα της θηλυκής ενέργειας. Η γυναίκα κατέχει καλύτερα από τον καθένα την παιδεία της καρδιάς. Στα κύτταρά της ρέει η δημιουργία, ο έρωτας, η ομορφιά του αιώνιου Θηλυκού
Να περπατήσουν κομψά σε αυτόν τον κόσμο και να αφήσουν παντού αποτυπώματα συναισθηματικής νοημοσύνης και άπλετης αγάπης
Η ζωή τους να γίνει το μήνυμα της αλλαγής αυτού του κόσμου»

Κόντη Ελένη, Συγγραφέας – Σεναριογράφος, Δημιουργός της ταινίας «Η επόμενη μέρα»

«Προσπαθούμε να βάλουμε ένα τέλος στις προκαταλήψεις του παρελθόντος, ώστε οι γυναίκες να μπορούν να αναπτύξουν τις ικανότητες τους, πέρα από τα όρια που μας έχουν υποβάλλει οι ανδροκρατούμενες εποχές ”

Νικολέρη Χρύσα, Φωτογράφος

«Επαγγελματικά δε βιώνω ανισότητα, ο κόσμος σέβεται εμένα και τη δουλειά μου. Εκεί που βίωσα έντονη ανισότητα ήταν την περίοδο που συνεργαζόμουν με έντυπα των Αθηνών και ένα γυναικείο έντυπο χρέωνε την παραγωγή στη Θεσσαλονίκη λιγότερο από αντίστοιχο project της Αθήνας. Ανισότητα Βορρά /Νότου.
Μπορεί να μην βιώνω άμεσα την ανισότητα, όμως τα δυο τελευταία χρόνια βιώνω έξαρση της βίας ενάντια στις γυναίκες. Δε μιλάμε μόνο για αγένεια, αλλά για κανονική σωματική βία συνοδευόμενη από ύβρεις. Δυστυχώς μου έχει τύχει και με ταξιτζή και στον πιο κεντρικό δρόμο της Θεσσαλονίκης Το συναντάς παντού στην καθημερινότητα. Το χειρότερο, όμως, είναι ότι οι περισσότεροι το δέχονται, δεν αντιδρούν .
Με ενδιαφέρει να σέβονται το ρόλο μου όχι μόνο σα γυναίκα, αλλά κυρίως σαν άνθρωπο.
Και το μήνυμα που θα δώσω σε όλους είναι να σέβονται τον εαυτό τους . Να αντιδρούν.»

 

Κατερίνα Χαριζάνου, συνιδιοκτήτης στην εταιρία «Βιομεκάν», εταιρία μηχανολογικών κατασκευών, με παλιαιότερη δραστηριότητα στο σωματείο Σύλλογος φίλων κέντρου ΑμεΑ “Σωτήρ”
Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να ισχυριστώ ότι βιώνω ανισότητα στον επαγγελματικό χώρο. Παρόλο που το περιβάλλον εργασίας μου είναι ανδροκρατούμενο, δέχομαι το σεβασμό των συνεργατών μου. Αυτό που έχω να αναφέρω είναι η ανταγωνιστική στάση απέναντι μου από τις άλλες γυναίκες και η αδυναμία συνεννόησης τις περισσότερες φορές με αυτές.