Η απάτη των «πειραγμένων κοντέρ»

γράφει ο Βασίλης Μπλέτσης

Να ξεκαθαρίσουμε ότι το κόλπο με τα πειραγμένα κοντέρ των μεταχειρισμένων αυτοκινήτων είναι καθαρή απάτη. Διότι, κατ’ ουσίαν, ο έμπορος αυτοκινήτων εξαπατά τον πελάτη του είτε πουλώντας πιο γρήγορα το δικό του αυτοκίνητο, έναντι κάποιου άλλου που υπάρχει στην αγορά, είτε πετυχαίνοντας καλύτερη τιμή πώλησης, αφού τα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα με λιγότερα χλμ θεωρούνται πιο αξιόλογα.

Τέτοιου είδους απάτες συμβαίνουν, κατά καιρούς, σε διάφορες χώρες του κόσμου. Όμως, στην Ελλάδα αποτελεί μια πολυετή και εξελισσόμενη πρακτική, η οποία έγινε νοοτροπία μιας ολόκληρης χώρας.

Βλέπω, ακούω, διαβάζω, χιλιάδες σχόλια στα ΜΜΕ στο FB κ.λπ. από χιλιάδες εξαπατημένους συμπολίτες μας.

Σήμερα, εν έτει 2020, σύμφωνα με τον νόμο του Ελληνικού κράτους για την εισαγωγή ενός μεταχειρισμένου αυτοκίνητου με 300.000 χλμ. προβλέπεται έκπτωση στο δασμό μεγαλύτερη από ό,τι σε ένα αυτοκίνητο με 50.000 χλμ.

Δηλαδή, το ίδιο το κράτος ανεβάζει το κόστος αγοράς ενός μεταχειρισμένου αυτοκινήτου με λίγα χλμ., ενώ ευνοεί την αγορά ενός μεταχειρισμένου με πολλά χλμ., μειώνοντας τους δασμούς εισαγωγής, ανεξαρτήτως του χρόνου παραγωγής ή άλλων χαρακτηριστικών του αυτοκινήτου. Γιατί αυτή η διάκριση; Κατ’ αρχάς, δεν θα έπρεπε να υπάρχει ο δασμός. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Άσχετα με την παράλογη λογική, που μπορεί να έχει το κράτος, αυτό που πετυχαίνει είναι να προκαλεί τον εισαγωγέα να εισαγάγει ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο 300.000 χλμ. και να το πουλήσει κατεβάζοντας τα χλμ. στο κοντέρ του. Σωστά;

Αλλά, ας τα πάρουμε από την αρχή. Όταν η αγορά του αυτοκίνητου άρχισε να κινείται έντονα, ειδικά μετά το 1990, με τη εφαρμογή της απόσυρσης, όλο και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να εμπλέκονται στον κλάδο, με σκοπό το κέρδος. Έβλεπες βενζινάδικα να έχουν στη γωνία στημένα αυτοκίνητα, με πωλητήρια του δήθεν πελάτη τους. Ξαφνικά πολλοί, όσοι διέθεταν ένα μικρό κομπόδεμα, άρχισαν να ασχολούνται με την εμπορία μεταχειρισμένου αυτοκινήτου, παράλληλα με την κύρια εργασία τους, ως μέσον εξοικονόμησης έξτρα εσόδων και, ως επί το πλείστον, αδήλωτων. Θυμάμαι ανθρώπους, πού δεν είχαν καμία σχέση με το αντικείμενο, να σχολάνε από τη δουλειά τους και να τρέχουν να αγοράσουν αυτοκίνητα, τα οποία έβαζαν σε αγγελίες προς μεταπώληση, χωρίς να τα έχουν μεταβιβάσει καν στο όνομα.

Σήμερα η ίδια «μπίζνα» γίνεται ανώνυμα ή μέσα από ομάδες από το FB και το διαδίκτυο. Και επειδή δε γίνεται κανένας έλεγχος, είναι πιθανόν κάποιος αφελής να καταθέσει χρήματα για την αγορά ενός μεταχειρισμένου αυτοκινήτου εισαγωγής με συγκεκριμένες προδιαγραφές, και όχι μόνο να το παραλάβει με πειραγμένα χλμ., αλλά και να μην το παραλάβει ποτέ, γιατί δεν υπάρχει καν το αυτοκίνητο! Χιλιάδες τέτοιες υποθέσεις απασχολούν τα ελληνικά δικαστήρια, χωρίς αποτέλεσμα, αφού είναι αδύνατον να βρεθεί άκρη.

Όταν το ίδιο το κράτος δίνει την δυνατότητα σε οποιονδήποτε να παίζει τον ρόλο του μεσάζοντα και μεταπωλητή, χρησιμοποιώντας μια απλή υπεύθυνη δήλωση από τον αγοραστή, χωρίς ο ίδιος να φαίνεται, χωρίς να φορολογείται, από πού θα ζητήσεις ευθύνη; Με την ανωνυμία του ιδιώτη μεσάζοντα, χωρίς να πληρώνουν φόρους, χωρίς έξοδα ενοικίων, παγίων, υπαλλήλων κ.λπ., οι ίδιοι αποτελούν τους εφευρέτες της πατέντας «πείραγμα κοντέρ», ώστε να επιτύχουν ακόμα χαμηλότερη τιμή πώλησης και να παγιώσουν την αντίληψη, ότι οι επίσημοι έμποροι είναι εκμεταλλευτές και αισχροί κερδοσκόποι.

Υπήρχαν και υπάρχουν πολλά τέτοια μεταχειρισμένα αυτοκίνητα στην αγορά, που είναι «κατασχεμένα» ή ανήκουν σε «ιδιώτες». Έτσι, τα μαγαζιά απέκτησαν έναν αόρατο ανταγωνιστή, τον οποίο –όταν και αν ανακαλύψει ο καταναλωτής ποτέ την απάτη– δεν θα μπορεί να οδηγήσει στη Δικαιοσύνη, με τις αναβολές και τα «παραθυράκια» της, για να αποζημιωθεί. Στην πράξη, όσοι πωλητές δικάστηκαν, τιμωρήθηκαν, πληρώνοντας μόνο ένα μικρό πρόστιμο στους μηνυτές τους.

Όταν η απάτη συμφέρει, δεν σταματά, αλλά αναπτύσσεται. Έτσι, στο κόλπο μπήκαν και πολλοί έμποροι και μεγαλέμποροι. Χρησιμοποιώντας την επιρροή των ΜΜΕ, τα εξειδικευμένα περιοδικά και τις εφημερίδες, τους άσχετους δημοσιογράφους του μεροκάματου, προπαγάνδιζαν για χρόνια ότι, αν ένα αυτοκίνητο ξεπεράσει τα 120.000 χλμ., είναι πλέον άχρηστο.

Είτε επρόκειτο για αυτοκίνητα leasing πενταετίας είτε για εισαγωγής, το 95% είχαν πειραγμένα κοντέρ χλμ. Τα πρώτα ελληνικά leasing, με πρόσχημα ότι είναι εγχώρια, άρα χωρίς το υψηλό κόστος των δασμών εισαγωγής μεταχειρισμένων, μπορούσαν εύκολα να καλύψουν το πειραγμένο κοντέρ, αφού έκαναν σέρβις σε δικά τους συνεργεία, μετά τον πρώτο χρόνο της εγγύησης, χωρίς να τηρείται αρχείο πουθενά. Έτσι, όταν, μετά από τα πρώτα 4 χρόνια, περνούσαν το πρώτο τους ΚΤΕΟ, άνετα μπορούσαν να γυρίσουν το κοντέρ από τα 150.000 χλμ. στα 60.000 χλμ. και με την σφραγίδα του ΚΤΕΟ να πετύχουν πιο δελεαστική τιμή πώλησης και να έχουν μεγαλύτερο κέρδος.

Φτάνοντας στα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων, η αγορά αυτοκινήτων έπεσε σε μεγάλη ύφεση. Οι μάντρες γέμισαν με κατασχεμένα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα από απλήρωτα δάνεια ή leasing. Αυτά τα αυτοκίνητα, που αντιμετωπίζονταν ως εγχώρια μεταχειρισμένα, είχαν όλα τα προνόμια μεταπώλησης και εκμετάλλευσης, αφού δεν υποβάλλονταν εκ νέου σε δασμούς και τα κοντέρ τους μπορούσαν να «πειραχτούν» κατά παραγγελία του ιδιοκτήτη μεγαλέμπορου. Παρόλα αυτά δεν μπορούσαν να ανταγωνιστούν κάποια φθηνότερα εισαγωγής. Ετσι ξεκίνησε ενας σφοδρός ανταγωνισμός για φτηνή και γρήγορη πώληση, ο οποίος σε συνδιασμό με την παραπληροφόρηση, την ανάμειξη ανώνυμων ιδιωτών πωλητών χωρίς επιχειρηματική ευθύνη, αλλά και την άρνηση των ίδιων των αγοραστών να αποδεχθούν την πραγματικότητα, οτι δηλαδή τα χρήματα που διαθέτουν αντιστοιχούν στην αγορά μεταχειρισμένου αυτοκινήτου των 90.000χλμ στο κοντέρ, ευτέλισαν εντελώς την αγορά.

Ο νόμος Σταθάκη του 2016, με την περαιτέρω αύξηση των δασμών εισαγωγής, έβαλε την ταφόπλακα στο υγιές εμπόριο πώλησης μεταχειρισμένων αυτοκινήτων.

Ακόμα βρισκόμαστε εν αναμονή μιας ευνοϊκότερης και πιο δίκαιης ρύθμισης των κανόνων της αγοράς απο την νεα κυβέρνηση, γεγονός που κρατά την αγορά σε αδράνεια.

Ανταυτού, πρόσφατα ψηφίστηκε ακόμα ένας νόμος, τάχα για την προφύλαξη του καταναλωτή, ο οποίος απαιτεί από τους εμπόρους μεταχειρισμένων αυτοκινήτων να κατέχουν, για κάθε αυτοκίνητο, ΚΤΕΟ σε ισχύ, το οποίο να αποδεικνύει ότι τα χλμ. είναι αληθή. Ο νόμος αυτός προέκυψε εν μια νυκτί, ύστερα από πίεση που δέχθηκε ο υπουργός από μεγαλοεισαγωγείς, οι οποίοι έβλεπαν τα μεταχειρισμένα πανάκριβα «εγχώρια» να παραμένουν απούλητα και να απαξιώνονται. Όμως, το δελτίο τεχνικού ελέγχου ΚΤΕΟ από άλλη Ευρωπαϊκή χώρα δεν λαμβάνεται υπόψιν από το Ελληνικό κράτος, και έτσι υποχρεώνονται οι έμποροι και οι ιδιώτες που εισάγουν ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο να ξαναπληρώσουν καινούργιο παράβολο τεχνικού ελέγχου στη χώρα μας, ενώ τα «εγχώρια» εξακολουθούν να διατηρούν το προνόμιο «πειράγματος κοντέρ».

Στην ουσία, όσο το Ελληνικό κράτος επεμβαίνει με υψηλούς φόρους, εκπτώσεις, κατηγορίες και εξαιρέσεις ή επιδοτήσεις, τόσο η διαφθορά θα αυξάνεται και θα καταλαμβάνει οποιονδήποτε υγιή χώρο της αγοράς, ενώ ο καταναλωτής θα λαμβάνει τη χειρότερη ποιότητα σε εξαιρετικά ακριβή τιμή.

Να σημειώσω ότι ένα μεταχειρισμένο γερμανικό αυτοκίνητο, υψηλών προδιαγραφών, ο Γερμανός μπορεί να το αγοράσει από τη Γερμανία 50.000 €, ο Βούλγαρος από τη Βουλγαρία 52.000 €, ενώ ο Έλληνας από την Ελλάδα 100.000 €, με την υποψία ότι το κοντέρ του θα είναι πειραγμένο.

Ο μόνος τρόπος να εξαφανίσεις την παρανομία, είναι να εξαφανίσεις το κίνητρο.


Ο Βασίλης Μπλέτσης είναι Εισαγωγέας μεταχειρισμένων αυτοκινήτων
και Υποψήφιος με τη ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΞΑΝΑ