Κυριακή, Νοέμβριος 19, 2017
Αρχή > ΒΗΜΑ αρθρογραφία > Επαναστάτες (;)

Επαναστάτες (;)

cosmital_ad

Γράφει ο Φάνης Ουγγρίνης

Προϊόντα με Κρητική αλόη

Πένθος βαρύ τις μέρες που περνούμε στον αστερισμό της διεθνούς Αριστεράς(στην Ελλάδα ειδικά στοίχισε και αρκετές χιλιάδες ευρώ, ώστε να βγάλει το νεανικό του απωθημένο ο Τσίπρας ). Ο Φιντέλ Κάστρο, ο εξιδανικευμένος Κομαντάντε της Κούβας άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο, πλήρης ημερών και εμπειριών.

Χαρακτηρίστηκε-αδίκως-μεγάλος ηγέτης. Δε δικαιούται αυτό τον τίτλο κάποιος που διοικούσε τη χώρα του άμεσα ή έμμεσα χωρίς εκλογές, επί 57 χρόνια.

Ειπώθηκε επίσης πως αναμόρφωσε τη χώρα του και πως έκανε περήφανο το λαό του. Αστείος ισχυρισμός, αν συνειδητοποιήσουμε πως όλη η λατινική Αμερική έχει πλέον επαρκώς υγιείς δημοκρατίες μα και σαφώς υψηλότερο βιοτικό επίπεδο. Και τέλος ακούσαμε πως με τον επαναστατικό του βίο κατέστη ρυθμιστής της παγκόσμιας ιστορίας. Να με συγχωρείτε, αλλά το κοινό έργο των Μπιλ Γκέιτς και Στηβ Τζομπς προώθησε πολύ περισσότερο τον παγκόσμιο εκδημοκρατισμό απ’ ότι τα καουμποϊλίκια του Φιντέλ και του Τσε.

Αυτό που είναι βέβαιο είναι πως ο διάσημος Κουβανός υπήρξε επαναστάτης. Το έργο του βέβαια ήταν σαφώς πιο εύκολο απ’ εκείνο του Μάο ή του Χο Τσι Μινχ (και φυσικά του Κολοκοτρώνη!), όμως ο Κάστρο ήταν γεννημένος σταρ.

Κατασκευή ιστοσελίδων και eshop στις πιο χαμηλές τιμές

Με το θρασύ και άμεσο στυλ του έγινε σύντομα ίνδαλμα για τους καλοζωισμένους νέους της Δύσης, οι οποίοι έβλεπαν να έχει ανελιχθεί σε παγκόσμια φίρμα κάποιος που θα την έσπαζε στους γονείς τους.

Αρωγοί του οι αριστερίζοντες σχετικιστές διανοούμενοι, οι οποίοι αναζητούσαν ένα νέο πρότυπο για να διαδεχθεί τον σταλινικό φορμαλισμό. Τί κι αν εξόριζαν κόσμο, τί κι αν εκτελούσαν χιλιάδες, τι κι αν τυραννούσαν τους ομοφυλόφιλους, οι Κουβανοί μπαρμπούντος ήταν αντικείμενο λατρείας για τους ξεσαλωμένους baby boomers.

Το αστείο είναι πως στα μέσα του ’60, όταν η… Καστροπληξία είχε χτυπήσει κόκκινο, ο Φιντέλ είχε μεταλλαχθεί.

Συγκεκριμένα, ο ανατρεπτικός του βίος δεν κράτησε ούτε μια δεκαετία.

Ο εύπορος δικηγόρος πήρε το ’52 τα όπλα κατά της χωροφυλακής, το ’59 είχε πια ανατρέψει τον Μπατίστα και το ’61 ήταν ήδη ένας ιδιόρρυθμος δικτάτορας, απόλυτα εξαρτημένος από την Μόσχα.

Ακόμη κι όταν ξεκίνησε- από κοινού με τον Ραούλ-κάποιες δειλές οικονομικές μεταρρυθμίσεις μετά το ’90, δεν σταμάτησε να κυβερνά το νησί με ατσάλινη πυγμή, κρατώντας τον λαό του στον γύψο. Ας ξαναπάμε όμως στο 1959, όταν ο Κάστρο ενσάρκωνε τις ελπίδες των συμπατριωτών του για έναν τόπο δίκαιο, χωρίς αυθαιρεσίες και κοινωνικές ανισότητες.

Οι μάζες των ακολούθησαν, ζητωκραυγάζοντας για κάθε αξιωματούχο που στηνόταν στα έξι μέτρα, για κάθε κτήμα που μετατρεπόταν σε κολεκτίβα, για κάθε έπαυλη που ανοιγόταν σε κατοίκους των παραγκουπόλεων, για κάθε νέο σχολείο ή Κέντρο Υγείας.

Οι καλοπροαίρετοι φιλελεύθεροι του νησιού αρχικά έκαναν τα στραβά μάτια στα λαϊκά δικαστήρια και στους προπηλακισμούς υπόπτων “αντιδραστικών”. Σκέφτονταν πως μια εκτόνωση ήταν αναπόφευκτη μετά από τόσες δεκαετίες καταπίεσης, αναλογίζονταν πως και η μεγαλειώδης γαλλική Επανάσταση είχε βαφτεί στο αίμα κι ακολουθώντας ιησουίτικη σκέψη πίστευαν πως ο μεγάλος σκοπός άγιαζε κάθε μέσο.

Κι ύστερα ξύπνησαν, μα ήταν αργά.

Συμβαίνει σε όλες τις επαναστάσεις. Πάντα ενθουσιάζονται εκείνοι οι ρομαντικοί πατριώτες, οι «χρήσιμοι ηλίθιοι», που ονειρεύονται πως η νέα κατάσταση θα είναι ακριβώς αυτή που επιθυμούν, ειδικά όταν ο αρχηγός της αλλαγής θολώνει το ιδεολογικό του στίγμα, κατορθώνει να παρασύρει μαζί του τους πάντες.

Κομμουνιστές πίστεψαν στον Μουσολίνι και στον Χίτλερ, εθνικιστές συντάχθηκαν με τους Κιμ, ισλαμιστές στήριξαν τον Νάσσερ, κοσμικοί δημοκράτες αγωνίστηκαν υπέρ του Χομεϊνί. Πολλοί συμπατριώτες μας, από ολάκερο το πολιτικό φάσμα, είδαν έναν επαναστάτη στο πρόσωπο του Τσίπρα.

Είδαν αυτόν που θα σάρωνε τη διαφθορά και τον νεποτισμό, αυτόν που θα άνοιγε το παιχνίδι για τους μικρούς της οικονομίας, αυτόν που θα περνούσε τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, αυτόν που επιτέλους θα όρθωνε το παράστημα του απέναντι στους γνωστούς κακούς “ξένους”. Αυτό φυσικά δεν πρέπει να μας εκπλήσσει.

Η Ελλάδα διδάσκεται συστηματικά πως επαναστατικό μπορεί να είναι μόνο κάτι το αριστερό. Οτιδήποτε άλλο είναι συντηρητικό, φασιστικό, πουλημένο, σάπιο κι άλλα τέτοια όμορφα.

Το θέμα όμως είναι πως η Ελλάδα του 2016 δεν είναι η εξαθλιωμένη Κούβα του 1959 (παρά τη… σθεναρή προσπάθεια των κυβερνώντων.

Το αδηφάγο και αντιπαραγωγικό Δημόσιο, η κρατικοδίαιτη οικονομία, η ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα ομάδων, η γενικευμένη αυθαιρεσία και αδιαφάνεια, όλα αυτά τα δεινά είναι αποτελέσματα αριστερών πολιτικών που εφαρμόστηκαν πιστά από τους “άλλους”, από τους “παλιούς”, αλλά πάντοτε καθ’ υπαγόρευση και υπό την πίεση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, της μαχητικής εκείνης μειοψηφίας που έφτασε να εκφράζεται από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Κι έτσι λοιπόν είδαμε το εξής κωμικοτραγικό: να παρουσιάζονται ως δήθεν επαναστάτες οι εκφραστές της εθνικής συντήρησης, να θεωρούνται ως προοδευτικοί οι προσκολλημένοι σε ιδεοληψίες παγκοσμίως ανυπόληπτες. Η συμμαχία με τους καιροσκόπους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ ολοκλήρωσε την εικόνα τους, έπεισε ακόμη κι εκείνους τους φανατικούς υπέρμαχους του Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια. Και τώρα οι υποστηρικτές τους έχουν αρχίσει να ξυπνούν μαζικά, απορημένοι με την αφέλεια τους.

Επανάσταση στην Ελλάδα σήμερα είναι η ανατροπή του πλαισίου εκείνου που μας κατάντησε ουραγούς της Ευρώπης, δηλαδή σχεδόν των ίδιων πολιτικών-εννοείται σε πολύ ηπιότερη κλίμακα-που κατάντησαν τους Κουβανούς ουραγούς της Αμερικανικής ηπείρου.

Επανάσταση στην Ελλάδα σήμερα είναι ένα κράτος ρεαλιστικό, που λογοδοτεί και υπηρετεί, μια δικαιοσύνη ταχεία μα και σαφής, μια εκπαίδευση προσαρμοσμένη κυρίως στις ανάγκες των παιδιών κι όχι των διδασκόντων, μια οικονομία ανταγωνιστική μα και χωρίς εκλεκτούς, μια εθνική άμυνα υπέρ των εθνικών στόχων και όχι υπέρ ειδικών οικονομικών συμφερόντων.

Στην Αμερική φορέας μιας τέτοιας επανάστασης θεωρήθηκε πως μπορεί να είναι ο Τραμπ. Στην Γαλλία αυτό τον ρόλο καλείται πλέον να παίξει ο Φιγιόν.

Στην Ελλάδα μας έρχεται η στιγμή να δοκιμαστεί σαν αληθινός επαναστάτης ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Στο χέρι του και μόνο είναι το να διαμορφώσει εκείνο το πλατύ πατριωτικό ρεύμα που θα κάνει εφικτές τις πολυπόθητες αλλαγές.

Ένα μόνο πρέπει πάντα να θυμάται. Το μέλλον ανήκει στους αυθεντικούς, κι όχι στους δήθεν….

Προϊόντα με Κρητική αλόη
KEA