Ελληνοτουρκική Ομοσπονδία ήθελαν η Χούντα και οι Τούρκοι

Οι διμερείς σχέσεις της Ελλάδας με κράτη των Δυτικών Βαλκανίων καθώς και η πολιτική που ακολουθεί η χώρα μας στην Ανατολική Μεσόγειο με την Τουρκία, βρίσκονται στο στόχαστρο πολλών αριστερών για λόγους μικροπολιτικής.

Βρίσκονται όμως και στο στόχαστρο ακόμα περισσοτέρων «χλαμυδοφόρων» νεοελλήνων και πάσης φύσεως λαϊκοδεξιών και εθνικιστών που δεν χάνουν ευκαιρία να χαρακτηρίσουν τους Έλληνες πολιτικούς ως προδότες σε κάθε τους κίνηση.

Ωστόσο, οι οπαδοί όλου αυτού του πολιτικού φάσματος αγνοούν σημαντικά σημεία από την ιστορία της χώρας που υπερασπίζονται με τόσο μένος και μάλιστα αγνοούν ή αλλάζουν, όπως εξυπηρετεί το εθνικιστικό τους αφήγημα, τη σημασία ιστορικών δηλώσεων πολιτικών προσώπων που «έχουν στην καρδιά τους».

Ο λόγος γίνεται, κυρίως, για τον ίδιο τον δικτάτορα Γεώργιο Παπαδόπουλο. Έπειτα από το τουρκικό στρατιωτικό κί­νημα της 12ης Μαρτίου 1971, ο Τούρκος δημοσιογράφος Τοκέρ είχε μεταφέρει στον Γ. Πα­πα­δό­πουλο μήνυμα του νέου πρωθυπουργοῦ της Τουρκίας Ερίμ στο οποίο, ο τε­λευ­ταίος, μιλούσε για «ένωση των δυο ακτών του Αἰγαίου» και για «επι­τα­κτι­κή ανάγκη επιστροφής της ελληνοτουρκικής φιλίας που θεμελίω­σαν ο Κε­μάλ Ατατούρκ και ο Βενιζέλος».

Δηλαδή, ο Τούρκος πρωθυπουργός υπο­στήριζε μια ελληνοτουρκι­κή ένωση.

Σε συνέντευξη, λοιπόν, που παραχώρησε ο Γ. Πα­πα­δό­πουλος στην τουρκική εφη­με­ρίδα «Μιλλιέτ» στις 30 Μαΐου 1971, δήλωσε-απάντησε:

«Ἐγώ προσωπικῶς πιστεύω ὅτι αἱ ἐξελίξεις ὁδηγοῦν πρός μίαν ὁμοσπο­νδίαν Ἑλλάδος καί Τουρκίας. Τοῦτο ἴσως πραγματοποιηθῆ μετά 20 ἤ 50 ἔτη. Ὅμως θά πραγματοποιηθῆ. Πρέπει νά παραδεχθώμεν ὅτι εἴμεθα μικρά κρά­τη. Ἐάν ἔχωμε ἑνότητα, τότε ἡ ἰσχύς μας – ὡς πρός τάς σχέσεις μας μέ τά με­­­γά­λα κράτη – δέν θά διπλασιασθῆ ἁπλῶς, ἀλλά θά πολλαπλασιασθῆ…».

Συνεπώς, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος στην συνέντευξη εκείνη ανταποκρίθηκε ξεκάθαρα υπέρ των προτάσεων του Ερίμ μιλώντας και εκείνος για «ομοσπονδία».

Ωστόσο, οι οπαδοί του Έλληνα δικτάτορα σήμερα, προσπαθούν να δικαιολογήσουν εκείνες τις δηλώσεις αλλοιώνοντας το νόημά τους. Παρεμπιπτόντως αν τα λόγια εκείνα τα ξεστόμιζαν πρωθυπουργοί όπως ο Κ. Μητσοτάκης ή ο Α. Τσίπρας δεν χρειάζεται φαντασία για να προβλέψει κανείς τι θα γινόταν από το «αντιπροδοτικό μέτωπο».

Οι πιο ενήμεροι ιστορικά «αντιπροδότες», ισχυρίζονται ότι επρόκειτο για μια δι­πλω­ματι­κή απάντηση του Παπαδόπουλου στην αντίστοιχη τουρκική δή­λωση που προηγήθηκε. Μάλιστα χρησιμοποιούν ως επιχείρημα ότι αυτό αποδεικνύεται από τη φράση «ἴσως πραγματοποιηθῆ μετά 20 ἤ 50 ἔτη», καθώς έτσι ο Γ. Παπα­δό­πουλος, απάντησε χωρίς να φανεί αρνητικός σε μια πρόταση φιλίας και ότι έτσι «ξέφυγε» δι­πλωματικά παραπέμπωντάς την ιδέα της ελληνοτουρκικής ένωσης στο μακρινό μέλλον.

Αστειότητες, φυσικά, διότι ο Γ. Παπα­δό­πουλος μπορεί να παρέπεμψε την ιδέα στο μέλλον, αφού πρακτικά μια ένωση θα ήταν αδύνατη τη δεδομένη χρονική περίοδο, ωστόσο, υποστήριξε και αιτιολόγησε την σημασία και τη θετική, κατ’ εκείνον, ενδεχόμενη ελληνοτουρκική ένωση λέγοντας ότι: «ἡ ἰσχύς μας – ὡς πρός τάς σχέσεις μας μέ τά με­­­γά­λα κράτη – δεν θα διπλασιασθῆ ἁπλῶς, ἀλλά θά πολλαπλασιασθῆ».

Επίσης ενώ αναφέρονται στη φράση: «Τοῦτο ἴσως πραγματοποιηθῆ μετά 20 ἤ 50 ἔτη» αφαιρούν εσκεμμένα τη συνέχεια των λεγομένων του Παπαδόπουλου, ο οποίος κάνει σαφές: «Ὅμως θά πραγματοποιηθῆ».

Να σημειωθεί πως παρόμοιες απαράδεκτες δηλώσεις περί «Ελληνοτουρκικής Ομοσπονδίας» διατύπωσαν στο παρελθόν και άλλοι λαοφιλείς Έλληνες όπως ο Ίων Δραγούμης στο έργο του «Ὅσοι Ζωντανοί», ο Ἐλ. Βενιζέλος το 1930 και ο Παν. Τσαλδάρης. Ενδιαφέρον έχει και η άποψη του Ιωάννη Μεταξά το 1937-1938 για το θέμα, όπου στην αλληλογραφία προς Κεμάλ, τονίζει: «τήν βαθείαν καί ἀμετάβλητον φιλίαν τήν ὁποίαν τό Ἑλληνικόν Ἔθνος τρέφει πρός τό ἀδελφόν Ἔθνος, τήν Τουρκίαν».

Ο δε επιμελητής του «Ἡμερολογίου» του (τόμος 4ος), γράφει: «Κατά τόν Μεταξά, ἡ λογική κατάληξις τῆς πολιτικῆς τοῦ Βενιζέλου, τήν ὁποίαν εἶχε υἱοθετήσει πέρα γιά πέρα, ἦταν ἡ ἑλληνοτουρκική ὁμοσπονδία».

Κωτάντζης Κων/νος (Ευρωπαϊκή Δημοσιογραφία-Ειδικός Ευρωπαϊκού Πολιτισμού)