Κυριακή, Νοέμβριος 19, 2017
Αρχή > ΒΗΜΑ αρθρογραφία > Δικαιωματικά ηγέτης

Δικαιωματικά ηγέτης

cosmital_ad

Γράφει ο Φάνης Ουγγρίνης

Προϊόντα με Κρητική αλόη

Δε θα ξεχάσω μια από τις πρώτες φορές που τον είχα δει, σε μια προεκλογική του ομιλία. Ψηλόλιγνος και στητός, γραβατωμένος αλλά με σηκωμένα τα μανίκια, απευθυνόταν στους οπαδούς του σε έναν σταθμό της εκστρατείας του.

Και τότε, μέσα στη ζέστη και στο στριμωξίδι, μια εξουθενωμένη κοπέλα στις πρώτες σειρές σωριάστηκε στο πάτωμα. Επικράτησε ένας μικρός χαμός, ο Ομπάμα σταμάτησε να μιλά αμέσως, την ρώτησε αν είναι καλά, κι αμέσως μετά προχώρησε ήρεμα προς την άκρη της σκηνής και της έδωσε το μπουκαλάκι νερό που είχε δίπλα του. Πανζουρλισμός στο ακροατήριο. Ο άνθρωπος είναι γεννημένος σταρ.

Το πιο ενδιαφέρον με τον 44ο απερχόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ όμως δεν είναι η σπάνια επικοινωνιακή υπεροχή του.

Μπορεί όλοι να εντυπωσιαζόμασταν με το χαλαρό μα ατσαλάκωτο στυλ του, με το ζεστό πλατύ χαμόγελό του, με τον άψογο μα και ανεπιτήδευτο λόγο του, με τις πλάκες που έκανε στους διαδρόμους του Λευκού Οίκου σε βοηθούς αλλά και σ’ επισκέπτες, όμως ο άνθρωπος αυτός ήταν πολύ περισσότερα. Σκεφθείτε μόνο τη διαδρομή του. Μητέρα λευκή αμερικανίδα, πατέρας νέγρος κενυάτης, πού όμως τους άφησε νωρίς. Ανατροφή στην εξωτική Χαβάη μα και στην ακόμη πιο ιδιαίτερη Ινδονησία.

Κατασκευή ιστοσελίδων και eshop στις πιο χαμηλές τιμές

Κατόπιν, πολιτική και κοινωνική ωρίμανση στο Σικάγο, μια πόλη απίστευτα πολυσυλλεκτική, δίχως όμως την αντίστοιχη προβολή της Ν. Υόρκης ή του Σαν Φραντσίσκο, μια πόλη εμπορική, βιομηχανική, και πολύ ισχυρή μέσα στο Δημοκρατικό κόμμα. Και τελικά πλανητάρχης μόλις στα 47 του. Αν υπήρξε ένας ηγέτης απόλυτα αντιπροσωπευτικός της ανοιχτής διεθνούς κοινωνίας, αυτός ήταν ο Μπάρακ Χουσεΐν Ομπάμα.

Το ερώτημα που απασχολεί όλες τις μετριοπαθείς ελίτ του πλανήτη από την περασμένη εβδομάδα είναι το αν αυτή η τόσο εμβληματική μορφή θα κλείσει πίσω της και την πόρτα της Παγκοσμιοποίησης. Η εκλογή του Τραμπ τρόμαξε πολλούς και εξόργισε μεγάλες ομάδες σοσιαλφιλελεύθερων αμερικανών, οι οποίοι αντιδρούν εδώ και μέρες με συχνά βίαιες διαδηλώσεις.

Να με συγχωρήσουν, αλλά δεν συμμερίζομαι την απελπισία τους, επειδή είμαι βέβαιος πως δεν ήταν ο Ντόναλντ που νίκησε, μα η αμφιλεγόμενη Χίλαρι που έχασε. Η απροσδόκητη κομματική αλλαγή ήρθε και εξαιτίας του εκλογικού νόμου, οπότε το μέλλον της παγκοσμιοποίησης και όσα αυτή αντιπροσωπεύει θα κριθεί από την επιτυχία των πολιτικών του νικητή.

Με άλλα λόγια, όλα θα εξαρτηθούν από το αν αυτός θα τηρήσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις για απελάσεις μεταναστών και για εμπορικούς πολέμους, και από τα βραχυπρόθεσμα αποτελέσματα που θα προκύψουν αμέσως μετά. Αν τα πάει καλά, όχι απλά θα επανεκλεγεί, μα και θα μεταμορφώσει την πολιτική πραγματικότητα σε όλο τον πλανήτη, αρχίζοντας φυσικά από τα προηγμένα κράτη. Ίδωμεν.

Όπως είπε κι ο ίδιος στο «Σταύρος Νιάρχος», μόνο οι πολίτες μπορούν να αποφασίσουν για το μέλλον τους. Μέχρι λοιπον να φτάσουμε στο σημείο εκείνο-αν φυσικά φτάσουμε σύντομα-ο Ομπάμα θα πρέπει να θεωρείται δικαιωματικά ως ο καλύτερος αμερικανός ηγέτης μετά την λήξη του Ψυχρού Πολέμου.

Αντιμετώπισε με επιτυχία την μεγάλη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Πέρασε την ιστορική μεταρρύθμιση της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, παρά τις ατέλειες της. Απέσυρε τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας του από αδιέξοδες συγκρούσεις, ενώ είδε και τον Μπιν Λάντεν να πέφτει νεκρός.

Απομάκρυνε τα συριακά χημικά όπλα-βασικότατη απειλή για το Ισραήλ μα και για όλη την περιοχή-με αριστοτεχνικό τρόπο, χωρίς να κινδυνεύσουν οι στρατιώτες του. Έβγαλε την οικονομία από την ύφεση, την οδήγησε σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης και μείωσε θεαματικά την ανεργία.

Γύρισε την Κούβα. Χειρίστηκε την κρίση της Ουκρανίας με αποτελεσματική σύνεση, δεδομένου πως απέτρεψε διπλωματικά μια επέκταση του πολέμου και προέλαση των ρωσικών δυνάμεων.

Υπέγραψε την ρεαλιστική συνθήκη του Παρισιού για το κλίμα, είδε τις ΗΠΑ να γίνονται ενεργειακά αυτάρκεις χάρη στους σχιστολιθικούς υδρογονάνθρακες, στήριξε τις πράσινες τεχνολογίες, έβαλε τους ιδιώτες στην διαστημική έρευνα.

Μα αν τα έκανε όλα αυτά, τότε γιατί οι αντίπαλοι του τον χαρακτηρίζουν ανεπαρκή? Φαντάζομαι επειδή ήταν ο πρώτος πρόεδρος που λειτούργησε με γνώμονα τα ορατά όρια της αμερικανικής δύναμης. Όταν η πατρίδα σου είναι φορτωμένη με χρέος, πλήττεται από εμπορικό έλλειμμα, υποφέρει από αβυσσαλέες κοινωνικές ανισότητες και ισορροπεί ανάμεσα σε αντιδιαμετρικά αντίθετες κοσμοθεωρίες, η παλιομοδίτικη επιθετική προβολή ισχύος θα ήταν εντελώς επιπόλαιη, μα και μάταιη.

Ο Ομπάμα διατήρησε το παγκόσμιο στάτους κβο με τα πενιχρά-πλέον-μέσα που είχε στη διάθεση του, και σε αυτό του έργο ήταν εξαιρετικά επιτυχής. Και ίσως έτσι, άθελά του, άνοιξε και τον δρόμο για την εκλογή Τραμπ.

Έμεινε στην ρότα που χάραξε ο πατήρ Μπους, προστατεύοντας τις πλανητικές οικονομικές δομές, ενώ ταυτόχρονα αποπειράθηκε να απαλύνει τις σκληρές συνέπειες της παγκοσμιοποίησης για τους πιο χτυπημένους συμπολίτες του. Η ήττα της Χίλαρι μαρτυρά πως στην αποστολή αυτή ο απερχόμενος πρόεδρος απέτυχε. Οι ζημιωμένοι της Νέας Τάξης Πραγμάτων επέλεξαν τον φαφλατά και λαοπλάνο Τραμπ.

Μας τίμησε επί 28 ώρες, επιλέγοντας την Αθήνα για να απευθυνθεί σε όλη την υφήλιο, για να προβάλει την πολιτική και ανθρωπιστική πτυχή της διακυβέρνησης του, για να αποχαιρετήσει έναν κόσμο που συνδιαμόρφωσε. Και δεν έχασε τη ευκαιρία να προσφέρει κι ένα δωράκι στον εαυτό του και να πραγματοποιήσει ένα νεανικό του όνειρο, μια επίσκεψη στην Ακρόπολη και στο Μουσείο της.

Η συνάντηση με τον Τσιπρα και την υπόλοιπη πολιτική ηγεσία ήταν απλώς μια αναγκαία τυπική υποχρέωση, τζάμπα κορδωνόταν ο Καμμένος και γκρίνιαζε ο Λεβέντης με τον Θεοδωράκη που δεν προσκλήθηκαν στην Ηρώδου του Αττικού (αυτό φυσικά δεν εμπόδισε τον Τσίπρα να μας ξανακάνει ρεζίλι).

Σταθερός στην γραμμή του για το ελληνικό ζήτημα, ξανακάλεσε σε αναπτυξιακές πολιτικές και σε ελάφρυνση του χρέους, πάντα όμως υπό την προϋπόθεση γενναίων μεταρρυθμίσεων, συμπλέοντας έτσι με τους Ευρωπαίους. Και μετά έφυγε.

Ο επίλογος της επίσκεψης Ομπάμα γράφεται στο Βερολίνο. Η αλλαγή στον Λευκό Οίκο σημαίνει πως οι συζητήσεις του δεν δεσμεύουν τον νέο πρόεδρο. Δε μπορούμε να γνωρίζουμε τι θα έχει ειπωθεί πίσω από τις κλειστές πόρτες, και πιθανότατα θα μεταφερθούν μηνύματα ένθεν και ένθεν. Η Ελλάδα όμως αναδείχθηκε ως ξεχωριστή για την Δύση, κι όσο μας αφορά, αυτό ίσως είναι το πιο κρίσιμο στοιχείο αυτής της επίσκεψης.

Στο ρευστό σημερινό περιβάλλον της ανατολικής Μεσογείου αναδύονται μεγάλοι κίνδυνοι, μα και ακόμη μεγαλύτερες ευκαιρίες. Τις προκλήσεις αυτές δεν μπορεί να την αντιμετωπίσει ο Αλέξης ο καταληψίας. Χρειαζόμαστε τον δικό μας Μπάρακ, και άμεσα.

Προϊόντα με Κρητική αλόη
KEA