Κυριακή, Μάιος 27, 2018
Αρχή > Slide3 > Χωρίς Κοινωνική Αποδοχή, ψηφίσαν τελικά για την Αναδοχή!

Χωρίς Κοινωνική Αποδοχή, ψηφίσαν τελικά για την Αναδοχή!

Γράφει ο πατέρας Βασίλειος από τη Βοστώνη

Οι 161 βουλευτές του ελληνικού κοινοβουλίου (αυτοπροσδιοριζόμενοι ως αριστεροί και ως προοδευτικοί αστοί), ψήφισαν εν τέλει υπέρ του δικαιώματος των ομοφυλοφίλων να γίνονται ανάδοχοι τέκνων. Παρακολουθώντας κανείς τα κύρια επιχειρήματα που αναπτύχθησαν στον πολιτικό διάλογο διαπιστώνει κανείς ότι δύο από αυτά είναι παραπλανητικά. Ας τα αναφέρουμε :

1. “Eπειδή πολλά παιδιά δεν τυγχάνουν καλής διαβίωσης σε παραδοσιακές οικογένειες, δεν θα πρέπει η ανατροφή των παιδιών να περιορίζεται σε ετερόφυλα ζευγάρια”.
Είναι σαν να λέμε, με το επιχείρημα αυτό, ότι επειδή πολλοί ασθενείς ταλαιπωρούνται από ιατρικά σφάλματα, δεν θα πρέπει η ιατρική φροντίδα να προσφέρεται μόνο από γιατρούς, αλλά και από ειδικούς που έχουν ιατρικές γνώσεις, όπως νοσηλευτές. Αλλωστε “ένας καλός και έμπειρος νοσηλευτής είναι καλύτερος από έναν κακό γιατρό” (φαντάζομαι ότι ο ιατρικός σύλλογος δεν θα έχει αντίρρηση σε μία τέτοια ρύθμιση…Η μήπως θα είχε;)

2. “H απόρριψη της αναδοχής τέκνου από ομοφυλόφιλους συνιστά προσβολή της προσωπικότητας τους και αποτελεί απόδειξη ομοφοβίας”.
Εδώ πρόκειται για ένα επιχείρημα post truth (μετά-αλήθειας) που εκμεταλλευόμενο τα συναισθήματα και τις προσωπικές απόψεις των πολιτών επιχειρεί να αποπροσανατολίσει από το ζητούμενο, που δεν είναι το πρόσωπο του αναδόχου (αν είναι ή όχι ομοφυλόφιλος -δικό του θέμα) αλλά το συμφέρον του προς αναδοχή τέκνου (η ανάπτυξη του χαρακτήρα του).
Είναι ενδιαφέρον, μιλώντας για την αρχαία Ελλάδα ότι αν και η ομοφυλοφιλία ήταν ένα γνωστό φαινόμενο που αφορούσε εξέχουσες προσωπικότητες (όπως λ.χ. τη Σαπφώ), εν τούτοις η νομοθεσία δεν έδινε παρόμοια ή άλλα δικαιώματα σε ομοφυλόφιλους (και αυτό όχι για λόγους θρησκευτικούς).

Αλλά φυσικά η αρχαία Ελλάδα και η φιλοσοφία της, η αρχαία Ρώμη και ο νομικός της πολιτισμός και ο χριστιανισμός με την κοσμοθεωρία του (τα θεμέλια δηλαδή του αυθεντικού Ευρωπαϊκού πολιτισμού) δεν αφορούν τους “εραστές της προοδευτικότητας” που αγωνιούν να φανούν όσο πιο πολύ μοντέρνοι και δυτικοποιημένοι. Οτι γίνεται στη σύγχρονη Δύση, για αυτούς, είναι αυτομάτως σωστό! Αυτό ήταν και το τρίτο κύριο “επιχείρημα” (η εναρμόνιση με τα συμβαίνοντα σε ορισμένες δυτικές κοινωνίες) το οποίο εν τέλει και υπερίσχυσε.

Αλήθεια όμως; Είναι αυτό κοινωνιολογικά επιβεβαιωμένο και στατιστικά κατοχυρωμένο (πως ότι γίνεται σε κάποιες δυτικές χώρες είναι πολιτικά ορθό και κοινωνικά οφέλιμο;) Τι γνωρίζουμε για τα αποτελέσματα νομοσχεδίων σαν κι αυτό που ψηφίσθηκε (ή το παλαιότερο για την αλλαγή φύλου στα 15) ή γι αυτά που έρχονται προς έγκριση (για νομιμοποίηση της κάναβης) σε ότι αφορά τις επιπτώσεις που είχαν στις κοινωνίες που εφαρμόσθηκαν; Είναι πιο ευχάριστη η οικογενειακή ζωή; Περιορίσθηκαν ή αυξήθηκαν τα κοινωνικο-ψυχολογικά προβλήματα των παιδιών, των εφήβων και των γονέων τους; Πως διαμορφώνονται πλέον οι σχέσεις των φύλων, οι σεξουαλικές τους σχέσεις, η διάρκεια των γάμων (ακόμα και αυτών των ομοφυλόφυλων μεταξύ τους);

Η δική μου πληροφόρηση – σε ότι αφορά τις ΗΠΑ μόνο- μιλά για μια νέα γενιά “κλινικής κατάθλιψης” (13 νέοι αυτοκτονούν κάθε μέρα και 2200 εγκαταλείπουν το σχολείο), για έξαρση των διαζυγίων στην ομοφυλοφιλική κοινότητα και για εμβάθυνση άλλων κοινωνικών προβλημάτων σε σχέση με αυτά που συζητάμε (500 νέοι λ.χ. οικογενειών “νέου τύπου” ξεκινούν ναρκωτικά κάθε μέρα και περίπου 1000 εθίζονται στον αλκοολισμό).

Θα ήταν χρήσιμο να γνωστοποιηθούν και τα ευρωπαϊκά στοιχεία (δεν εκτιμώ να έχουν μεγάλη απόκλιση) ώστε κατανοώντας τη βαθιά κρίση των δυτικών κοινωνιών να ξαναδούμε το θέμα απ΄την αρχή. Θέμα που δεν έχει να κάνει με την ομοφυλοφιλία αυτή καθ ΄αυτή, αλλά με τις παραδοσιακές οικογενειακές αξίες, την ανατροφή των παιδιών και την πορεία της κοινωνίας. (Αλλωστε στη Βασιλεία των Ουρανών, λέει το ευαγγέλιο, “ούτε γαμούσιν ούτε εκγαμίζονται”. Η Εκκλησία, που και πάλι ας σημειωθεί λοιδωρήθηκε για τη θέση της κατά του νομοσχεδίου από νεοφιλελεύθερους και αριστεριστές, δεν έχει κάποια εμμονή με τη σεξουαλικότητα – “ορθόδοξη” ή “ανορθόδοξη” – παρά μόνο ποιμαντικό ενδιαφέρον για το πως η σεξουαλικότητα επηρεάζει την καθημερινή και πνευματική ζωή του ανθρώπου).

Για τα οικογενειακά πάντως ζητήματα που προαναφέρθησαν, πρέπει να μεριμνούν πρωτίστως οι πολιτικοί αντιπρόσωποι του λαού (αφού νομοθετούν), με περίσκεψη και ευθύνη και όχι με σοφιστείες και μίμηση ξένων και προβληματικών προτύπων. Ως ηγέτες του λαού δηλαδή και όχι ως “πολιτικό προσωπικό”. Και εδώ αξίζουν συγχαρητήρια σε όσους καταψήφισαν το νομοσχέδιο, μεταξύ των οποίων και αριστεροί βουλευτές που κατανοούν (από τη σκοπιά τους) ότι τέτοια νομοσχέδια δεν βοηθούν ούτε καν στην διαμόρφωση εργατικής συνείδησης (για να θυμηθούμε παλαιότερες θέσεις βιβλίου της Αλέκας Παπαρήγα)…