Απογευματινές σημειώσεις πάνω σε αυγουστιάτικες εντυπώσεις

statiris

Γράφει ο Σπύρος Στατήρης, Δικηγόρος παρ΄ Αρείω Πάγω και παρά τω Συμβουλίω της Επικρατείας

Ο Αύγουστος είναι (και) μια εποχή νοσταλγίας: σχεδιάζεις διακοπές, ψάχνεις προορισμούς, αναζητάς παραλίες αλλά είτε περισσότερο είτε λιγότερο αυτό τελικά που ψάχνεις να βρεις είναι αυτή η αίσθηση των ανέμελων διακοπών που κάποτε τον Δεκαπενταύγουστο έκανες μικρός μαζί με τον παππού και τη γιαγιά κάπου στην ελληνική επαρχία.

Η αίσθηση αυτή τελικά σχεδόν ποτέ δεν ανακτάται, διότι η ψευδαίσθηση των εξειδανικευμένων διακοπών δύσκολα κατατροπώνεται. Οι δυσκολίες σμιλεύονται, τα πρόσωπα εξευγενίζονται, το παρελθόν γίνεται το καθαγιασμένο δισκοπότηρο της ζωής.

Από τη βολική μας αυταπάτη βγαίνουμε αναπόφευκτα όταν (δήθεν) ξαφνικά ερχόμαστε αντιμέτωποι με την απώλεια αγαπημένων ηλικιωμένων, ενώ το όνειρο πράγματι θρυμματίζεται όταν ένας συνομήλικος, συμπαίκτης, συμμαθητής, συμπρωταγωνιστής σε όλα εκείνα που κάποτε έμοιαζαν υπέροχα και μεγάλα φεύγει.

Ο φετινός Αύγουστος είναι κάτι άλλο. Μαζί με τη φόρτιση όλων των παραπάνω, κουβαλά μαζί του αφενος τη λήξη του πρώτου καλοκαιριού της πανδημίας, αφετέρου τη σκληρή συνειδητοποίηση ότι τίποτε ξανά δεν θα είναι το ίδιο. Φέτος μαζί με τον Αύγουστο και το καλοκαίρι έχω την εντύπωση ότι αποχαιρετάμε διά παντός και την αφελή, σχεδόν επιπόλαιη αθωότητά μας.

«Σπυράκο, τον ιό τον παντρευτήκαμε», μου είπε ένας φίλος πριν μερικές ημέρες και μου υπενθύμισε ότι αυτό είναι μάλλον το πιο εύστοχο σχόλιο που έχω ακούσει σχετικά με την κατάστασή μας.

Wake me up when September ends?: Ξυπνηστε με όταν θα μας αποχαιρετήσει ο Σεπτέμβριος; Ωραίο και βολικό θα ήταν κάτι τέτοιο, αλλά, μάλλον οι ημέρες της Πομπηίας μας τελείωσαν· και τώρα πρέπει να πάμε γι’ άλλα.

Αυτή, πάντως, είναι μάλλον και η αισιόδοξη κατακλείδα της κατάστασης: το γεγονός δηλαδή ότι καλούμαστε να επανεφεύρουμε τον εαυτό μας και τη σχέση μας έναντι των άλλων και τελικά τη θέση μας τόσο σε σχέση με όσα γίνονται αλλά και όσα επίκεινται· αυτό είναι το στοίχημα αλλά και η επιδίωξη, το δύσκολο αλλά και το πρωτόγνωρο.

Κάτι σαν την ποδοσφαιρική Σεβίλλη που είτε έτσι είτε αλλιώς όποτε φτάνει στον τελικό, θα τον κατακτήσει κιόλας.

Καλό μας υπόλοιπο!