Απαντήστε και κερδίστε!

της Ελένης Σιδηροπούλου
Θες ο καιρός, που δε λέει να βγει ο ήλιος, θες η ταινία που έβλεπα χθες βράδυ στο ημίφως πίνοντας κρασί, θες το γεγονός ότι ο Φλεβάρης μου το προκαλεί αυτό πάντα, δεν ξέρω τί από όλα αυτά φταίει ( ίσως και όλα), αλλά έχω πάρει την απόφαση, μιας και δεν είχα άλλη επιλογή, να αφήσω το ρομαντισμό μου, που, μετά από χρόνια έχει επιστρέψει αυτές τις μέρες, να βγει στην επιφάνεια.

Και ο καλύτερος τρόπος για να το κάνω αυτό, είναι να γράψω αυτό το κείμενο. Αν μ’ έχεις ξαναδιαβάσει, θα έχεις ήδη καταλάβει, ότι αυτό το κείμενο δεν θα μοιάζει με τα προηγούμενα.

Αν όχι, σε προειδοποιώ, ότι ακολουθεί βομβαρδισμός ρομαντικών σκέψεων, που πιθανότατα δεν θα σε βοηθήσουν. Romance alert λοιπόν, το δηλώνω.

Τα τελευταία μου χρόνια, τα περνάω προσπαθώντας να βασίζομαι μόνο στον εαυτό μου. Αποφεύγω με πείσμα να ζητάω τη βοήθεια των ανθρώπων και αντιμετωπίζω τους πάντες και τα πάντα με μία αδικαιολόγητη ( ναι, καλά!) καχυποψία, ότι στο τέλος θα μου αποδείξουν, αυτό που ήδη πιστεύω πριν καν τους γνωρίσω.

Ότι δηλαδή, δεν μπορείς να προσδοκάς τίποτα και από κανέναν, αφού στην πραγματικότητα, κανένας δεν ενδιαφέρεται σοβαρά. Ξέρω, σας έχω τάξει ρομαντισμό εδώ πέρα, αλλά ας πούμε, πως μου βγαίνει προς τα έξω, κάπως άγαρμπα. Υπομονή…

Εγώ, που λέτε, σε όλη μου τη ζωή πίστευα στην θετική πλευρά των πραγμάτων. Πίστευα δηλαδή σε όλα αυτά τα κλισέ που ακούμε κατα καιρούς και έχουν σκοπό να μας παρηγορούν ( ή να μας εκνευρίζουν, δεν είμαι σίγουρη), κλισέ όπως « κάθε εμπόδιο, για καλό», « θα’ ρθει εκεί που δεν το περιμένεις» και « κάπου στον κόσμο, υπάρχει το άλλο μας μισό».

Τα άκουγα λοιπόν και τα πίστευα με όλη μου τη δύναμη. Εμπιστευόμουν τους ανθρώπους με κλειστά μάτια, βουτούσα μέσα στις καταστάσεις με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά θα τα κατάφερνα.

Αυτό δε συνέβαινε ποτέ και, όπως ήταν λογικό, αυτές οι φράσεις άρχισαν κάπως να ξεφτίζουν στο μυαλό μου, να χάνουν την αξιοπιστία τους, να γίνονται αφόρητα ενοχλητικές και τελικά ξεπερασμένες.

Με αυτή τη σειρά. Και τότε σκέφτηκα ότι αφού οι φράσεις αυτές αποτελούν τις απαντήσεις, γιατί να μην ψάξω εγώ, μόνη μου, να βρω τις ερωτήσεις;

Ήταν βέβαια γνωστό, ότι τίποτα από αυτά δεν θα συνέβαινε από τη μια στιγμή στην άλλη. Όποτε, το καλύτερο που μπορούσα να κάνω, ήταν να αρχίσω να μαζεύω εμπειρίες και κάπως έτσι να αρχίσω να συμπληρώνω το παζλ. Βγήκα λοιπόν εκεί έξω, με πρωτόγνωρη, για τα δικά μου δεδομένα, αυτοπεποίθηση, η οποία άγγιζε τα όρια της αναισθησίας.

Από αθεράπευτα ρομαντική και ονειροπόλα, μετατράπηκα σε κυνική ρεαλίστρια που χαίρεται τη ζωή γνωρίζοντας πως τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Και το παραδέχομαι, πως αυτό με βοήθησε.

Έγινα περισσότερο κοινωνική, πιο άνετη, πιο χαλαρή, πιο χαρούμενη. Μάζευα εμπειρίες και της ζούσα μέχρι εκεί που ξεκινούσαν να «ενοχλούν» κατά κάποιο τρόπο, τα συναισθήματά μου.

Και το απολάμβανα πραγματικά. Είχα καταφέρει να μην στεναχωριέμαι για τίποτα, έχοντας στο μυαλό μου ότι έτσι κι αλλιώς όλα τελειώνουν και ότι κάτι καινούργιο είναι κοντά. Δεν έβλεπα πια τέλος, έβλεπα παντού και πάντα, μόνο νέα αρχή. Και αυτό, δεν είναι απαραίτητα κακό.

Κάποια στιγμή όμως, σου προκαλεί την εντύπωση ότι στην προσπάθειά σου να δεις τα πράγματα ρεαλιστικά, έχασες εντελώς από τη ζωή σου, την αλήθεια…

Αυτό κατάλαβα κι εγώ μια μέρα, όταν βρέθηκα μπροστά στο δημόσιο καυγά ενός ζευγαριού. Μάλωναν στο δρόμο κλαίγοντας και βρίζοντας ο ένας τον άλλο και όταν τελικά εκείνη προσπάθησε να φύγει, εκείνος τη σταμάτησε, λέγοντάς της «σ’ αγαπώ». Το πρώτο πράγμα που μου πέρασε αστραπιαία από το μυαλό, ήταν πως ήμουν τυχερή, γιατί εγώ, είχα ξεφύγει πια από αυτές τις καταστάσεις.

Η σκέψη αυτή βέβαια, διεκόπη με βία, από την επόμενη σκέψη που με έκανε να αναρωτιέμαι πόσος καιρός έχει περάσει από την τελευταία φορά που νοιαζόμουν τόσο πολύ για κάποιον, ώστε να μαλώνω μαζί του, αδιαφορώντας για όλους τους υπόλοιπους…

Προσπαθώντας να βρω την αλήθεια της ζωής, έχτιζα γύρω μου τοίχους, που τελικά μου απαγόρευαν να ζήσω ο, τιδήποτε αληθινό. Μου απαγόρευαν να νιώθω, για να μην απαογοητεύομαι. Και τελικά, δεν υπήρχε μεγαλύτερη απογοήτευση από αυτή.

Δηλαδή, τίποτα δεν θα μπορούσε να με απογοητεύσει περισσότερο, από το να σταματήσω να πιστεύω στους ανθρώπους. Σας το είπα και στην αρχή, το κείμενο αυτό, δεν θα έμοιαζε με τα άλλα, θα ήταν κατά βάση, ρομαντικό.

Κι αν η απάντηση είναι όντως ότι «κάπου στον κόσμο υπάρχει το άλλο μας μισό», τότε η ερώτηση σίγουρα είναι η εξής: « Έψαξες αρκετά στον κόσμο για να βρεις το άλλο σου μισό, πιστεύοντας στ’ αλήθεια πως υπάρχει;».

Κοινοποιήστε
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •