Κυριακή, Νοέμβριος 19, 2017
Αρχή > ΒΗΜΑ αρθρογραφία > Annus Horribilis (κάτι σαν ανασκόπηση)

Annus Horribilis (κάτι σαν ανασκόπηση)

cosmital_ad

Γράφει ο Φάνης Ουγγρίνης

Προϊόντα με Κρητική αλόη

Το να ισχυριστεί κανείς πως το 2016 πέρασε ευχάριστα θα ήταν τουλάχιστον αστείο. Τρομοκρατικά κτυπήματα είδαμε πολλά και αιματηρά και το 2015, όμως, η χρονιά που μας αφήνει ήταν ακόμη πιο ιδιαίτερη. Οι πολλοί θάνατοι σημαντικών εκπροσώπων του πνεύματος, της πολιτικής και της ποπ κουλτούρας απλώς επέτειναν την άσχημα διάθεση μας.

Το κυριότερο χαρακτηριστικό του 2016 ήταν η γενικευμένη αίσθηση πως όλα όσα θεωρούσαμε ως δεδομένα καταρρέουν, με το αύριο να ορθώνεται απειλητικό και όχι αισιόδοξο, όπως τα Χριστούγεννα του 1991.

Τα σημαντικότερα γεγονότα στον παγκόσμιο χάρτη θα τολμούσα να πω πως είναι τρία. Πρώτο, η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ ως νέου προέδρου των ΗΠΑ, κόντρα στις δημοσκοπήσεις και στο κατεστημένο της υπερδύναμης. Δεύτερο, το βρετανικό δημοψήφισμα, όπου το Brexit κυριάρχησε. Και τρίτο, το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία , ως γεγονός που επέτρεψε στον Ερντογάν να εκδηλώσει πλήρως τις απολυταρχικές τάσεις του, εν μέσω εσωτερικού χάους.

Έτερα συμβάντα- η παραίτηση Ρέντσι, η ανάδειξη του Φιγιόν ως συντηρητικού υποψηφίου, η καμπάνια του Σάντερς έναντι της Κλίντον, η κατάληψη του Χαλεπιού από τον Άσσαντ, η δολοφονία του πρέσβη Καρλόφ, η ποινική δίωξη κατά της Ρούσεφ, η εκλογή ρωσόφιλου προέδρου σε Βουλγαρία και Μολδαβία, η ηθική κατάπτωση του Μαντούρο, τα πολλαπλά χτυπήματα του ISIS σε Ευρώπη και Τουρκία, η συνεχιζόμενη αστάθεια στην Ουκρανία, η ισχυροποίηση του Ιράν, η πτώση της κινεζικής ανάπτυξης-θα ζυγιστούν και θα νοηματοδοτηθούν υπό την επιρροή των τριών κυριότερων συμβάντων της απερχόμενης χρονιάς.

Κατασκευή ιστοσελίδων και eshop στις πιο χαμηλές τιμές

Ο Τραμπ εξελέγη με ατζέντα κατά της παγκοσμιοποίησης και των ιδεολογικά φορτισμένων στρατιωτικών επεμβάσεων, και μένει τώρα να αποδειχθεί κατά πόσον εννοούσε όσα έλεγε.

Ένας σοβαρός εμπορικός πόλεμος με το Πεκίνο δε μοιάζει εφικτός, δεδομένων των τεράστιων αποθεματικών σε δολάρια που εκείνο κατέχει, κρατώντας σε ομηρία το αμερικανικό νόμισμα. Ίσως λοιπόν ο Τραμπ να γοητευτεί από την παλιά πολιτική Ρέιγκαν, δηλαδή να πιέσει τον κινέζους μέσω μιας εξοπλιστικής κούρσας, στην οποία όμως θα συμμετάσχουν και οι Ρώσοι.

Στην περίπτωση αυτή το Κρεμλίνο είναι απόλυτα λογικό να ζητήσει κάποια ανταλλάγματα, και το πιο πιθανό είναι πως αυτά θα δοθούν στις περιοχές και στους τομείς που το ενδιαφέρουν, ενέργεια, ανατολική Ευρώπη, μέση ανατολή.

Ότι όμως κι αν κάνει ο νέος πρόεδρος, οι αμερικανοί πολίτες έδειξαν ξεκάθαρα πως ζητούν μια βαθιά πολιτική αλλαγή, και πως η απαίτηση αυτή διατρέχει όλο το πολιτικό φάσμα.

Η νίκη του Brexit απετέλεσε το σοβαρότερο πλήγμα κατά της ευρωπαϊκής ενότητας από ιδρύσεως της ΕΟΚ, και δεν αποκλείεται να αποδειχθεί καταλυτικό, εφόσον επικρατήσουν οι εθνικιστικές δυνάμεις στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2017.

Οι βρετανοί, ειδικά οι χαμηλόμισθοι λευκοί άγγλοι, ξέσπασαν μέσω της ψήφου τους κατά της αυξανόμενης κοινωνικής ανισότητας, με τις μαζικές προσφυγικές-μεταναστευτικές ροές να ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε τον ποτήρι.

Ψήφισαν κατά της «γερμανικής Ευρώπης», χωρίς να συνειδητοποιούν πως το Βερολίνο παίζει απλά με τους κανόνες που έθεσαν οι ΗΠΑ μετά την λήξη του ψυχρού πολέμου. Και στην περίπτωση αυτή η ψήφος στρεφόταν έμμεσα κατά της παγκοσμιοποίησης, με την ΕΕ να πληρώνει το μάρμαρο.

Η Τερέζα Μέη φαίνεται πως θα παίξει σκληρά και πως θα προσπαθήσει να κερδίσει χρόνο, προσδοκώντας βελτίωση της διαπραγματευτικής της θέσης μετά τις προσεχείς εκλογικές αναμετρήσεις. Περιττό να πω ότι Brexit και Τραμπ έχουν θέσει σε πλήρη αβεβαιότητα και την συμφωνία ΤΤΙΡ.

Μετά το πραξικόπημα του Ιουλίου, η τρίτη πολυπληθέστερη χώρα του ΝΑΤΟ, με τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό, μια οικονομία των G20, μια αναδυόμενη περιφερειακή δύναμη με βλέψεις πυρηνικές και διαστημικές, η πάντα απειλητική γειτονική μας χώρα έχει μπει σε μια ιδιαίτερα επικίνδυνη ατραπό.

Οι μαζικές προγραφές στις ΕΔ, στον δημόσιο τομέα, στην Παιδεία και στον Τύπο μετατρέπουν την Τουρκία σε μια μονοκομματική ψευδοδημοκρατία, με τον Ερντογάν κανονικό σουλτάνο.

Είναι ομολογουμένως εντυπωσιακή η τόλμη του να εκστρατεύσει κατά της Συρίας, χρησιμοποιώντας τα στρατεύματα που δεν εμπιστεύεται, και η κακή εξέλιξη του συγκεκριμένου εγχειρήματος ίσως είναι μάρτυρας της καθολικής ζημιάς που έχει υποστεί η στρατιωτική υποδομή της χώρας.

Η δε τουρκική οικονομία βουλιάζει αργά μα σταθερά, με συνεχιζόμενη εξαγωγή κεφαλαίων, με υποβαθμίσεις από τους οίκους αξιολόγησης, με πτώση των εξαγωγών, του τουρισμού και της οικοδομικής δραστηριότητας. Ο Ερντογάν θα βρεθεί υπό μεγάλη πίεση το 2017, κι αυτή την πίεση μπορεί κάλλιστα να την μεταφέρει και σε μας.

Και για το κλείσιμο άφησα την Ελλάδα μας. Αν και το 2016 κύλισε σχετικά ομαλά, μόνο αδιάφορο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Το έτος φεύγει με τον ΣΥΡΙΖΑ να βρίσκεται δημοκοπικά πίσω από τη ΝΔ με διψήφιο ποσοστό. Δεν είναι περίεργο.

Ο Μητσοτάκης έδωσε νέα πνοή στη ΝΔ. Η πραγματική οικονομία πάει από το κακό στο χειρότερο. Η σημερινή κυβέρνηση λειτουργεί αντίθετα προς τις εξαγγελίες της, αυξάνοντας φόρους που υποσχόταν πως θα καταργούσε.

Κατά κοινή ομολογία η Υγεία βρίσκεται σε διάλυση, ενώ και η Δημόσια Τάξη δεν υφίσταται. Επενδύσεις δεν έρχονται, ιδιωτικοποιήσεις δεν προχωρούν.

Οι ζωές των πολιτών (με εξαίρεση τους άφθονους νεοδιορισθέντες) είναι σήμερα πολύ χειρότερες απ’ ότι ήταν το 2014, και η προοπτική της ανάκαμψης δεν πείθει κανέναν απλό πολίτη.

Ακόμη και τα επικοινωνιακά τεχνάσματα της κυβέρνησης αποτυγχάνουν, όπως συνέβη με τον θεατρινίστικο διαγωνισμό των καναλιών ή με την απολογητική επιστολή Τσακαλώτου.

Ο Τσίπρας δεν κράτησε μια συνεπή «αριστερή» θέση ούτε καν στη σχέση κράτους-Εκκλησίας, υιοθετώντας πλήρως τις θέσεις του… μπούλη Καμμένου.

Και σαν κερασάκι στην τούρτα, το μεταναστευτικό διαταράσσει όλο και πιο έντονα την κοινωνική ειρήνη, και μελλοντικά ίσως και την εθνική ασφάλεια.

Με όλα αυτά κατά νου, θα γίνουν εκλογές το 2017 στην Ελλάδα? Αυτό αμφιβάλλω αν το γνωρίζει ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ο οποίος πάντως εμφανώς ετοιμάζεται γι αυτές.

Του αρέσει η καρέκλα, αυτό είναι βέβαιο, ο φόβος όμως ενός μελλοντικού εκλογικού εκμηδενισμού του κόμματος του αποτελεί σοβαρότατο επιχείρημα υπερ μιας άμεσης προσφυγής.

Φρονώ πως τελικά θα αποφασίσει με γνώμονα τα οικονομικά αποτελέσματα του 2016 (από τα οποία εξαρτάται η εφαρμογή του διαβόητου κόφτη), την γεωστρατηγική πραγματικότητα (μια αποστασιοποίηση της Τουρκίας από την Δύση ίσως θα ήταν υπέρ μας), και φυσικά την δημοσκοπική εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ.

Ως τότε θα παιδευόμαστε, παρακολουθώντας τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να προσπαθούν να επιβάλλουν καθεστώς, με θράσος και με κουτοπονηριές….

Προϊόντα με Κρητική αλόη
KEA