Πέμπτη, Αύγουστος 17, 2017
Αρχή > ΒΗΜΑ αρθρογραφία > Ανατέλλει η εποχή του βασιλιά Ντόναλντ…

Ανατέλλει η εποχή του βασιλιά Ντόναλντ…

cosmital_ad

Μια… σύντομη αποτίμηση της πιο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης από το 1968, όταν είχε εκλεγεί ο Ρίτσαρντ Νίξον.

Προϊόντα με Κρητική αλόη

Πολλοί λοιπόν πανηγυρίζουν από χτες για το «τέλος της πολιτικής ορθότητας».

Δεν είμαι από κείνους που συμπαθούν την νεοπουριτανική λογοκρισία, όπως αυτή έχει επιβληθεί τα τελευταία χρόνια.

Επιθυμώ να εκφράζω ελεύθερα-φυσικά κόσμια-την όποια τεκμηριωμένη άποψη μου για τα φλέγοντα θέματα, χωρίς να χολοσκάω για το αν κάποιος κολλημένος υστερικός θα αρχίσει να με χαρακτηρίζει ως φασίστα, σεξιστή, ρατσιστή, απάνθρωπο ή κάτι παρόμοιο.

Από την άλλη, δεν είναι δυνατόν οι ηγεσίες να αντιμετωπίζουν τους πολίτες διχαστικά και υποτιμητικά, λόγω χρώματος, θρησκεύματος, εισοδήματος, μόρφωσης και πολιτικών πεποιθήσεων.

Κατασκευή ιστοσελίδων και eshop στις πιο χαμηλές τιμές

Στην χώρα μας η πολιτική ορθότητα ευνοεί μόνο τις μειονότητες και τους μπαχαλάκηδες, οι νοικοκυραίοι, οι «μενουμευρώπη», οι ανήσυχοι για τα εθνικά θέματα ρίχνονται συλλήβδην στο πυρ το εξώτερον από τους σημερινούς κυβερνώντες και «διανοητές».

Εν πάσει περιπτώσει, αν και το αριστερίστικο, τάχα ευαίσθητο comme il faut έχει όντως κουράσει, δεν υπάρχει λόγος να πάμε στο άλλο άκρο. Και κάτι ακόμη. Οι νέοι και μορφωμένοι ψήφισαν Κλίντον, συνεπώς η πολιτική ορθότητα έχει μέλλον ακόμη. Πάντως η αστρογγύλευτη προσέγγιση Τραμπ θα πρέπει να ληφθεί υπόψη και από τους δικούς μας κεντροδεξιούς πολιτικούς.

Πέθανε η παγκοσμιοποίηση κραυγάζουν άλλοι. Τα πράγματα αλλάζουν, και θα αλλάξουν, με τον ρυθμό που συμβαίνουν όλα τα κοσμοϊστορικά γεγονότα. Η εκλογή Γκορμπατσόφ είχε κριθεί ιστορική, όμως ο πολιτικός σεισμός που προκάλεσες με κανένα τρόπο δεν είχε προβλεφθεί.

Αντίθετα ο θεωρούμενος άχρωμος και άοσμος πατήρ Τζωρτζ Μπους έθεσε τις βάσεις για τη μεταψυχροπολεμική αμερικανική ισχύ με σημαντική επιτυχία, κι όμως υπηρέτησε μόνο μια θητεία, δίνοντας την θέση του στον ευφυή μα μάλλον επιφανειακό Μπιλ Κλίντον.

Είναι πολύ νωρίς για να κρίνουμε από τώρα την παρακαταθήκη του Ντόναλντ Τραμπ.

Όσο για μας τους ελληνάρες, ας έχουμε στο νου μας πως δεν διαθέτουμε ούτε τους φυσικούς πόρους, ούτε την σχολάζουσα παραγωγική υποδομή, ούτε την τεχνολογία, ούτε τα κεφάλαια που διαθέτουν οι ΗΠΑ. Εμείς δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε την παγκοσμιοποίηση αλά καρτ, και δυστυχώς ή ευτυχώς επηρεαζόμαστε από τις πανευρωπαϊκές διαθέσεις.

Πάντως χωρίς συμμετοχή μας στο διεθνές εμπόριο, ούτε τουριστικός προορισμός θα είμαστε, ούτε διαμετακομιστικό κέντρο, ούτε κοιτίδα νέων καινοτόμων επιχειρήσεων

Η Χίλαρι ήταν αντιπαθής ακόμη και σε πολλούς υποστηρικτές της. Στριφνή, αριβίστρια, προσποιητή, διαπλεκόμενη, πολεμοχαρής, με ασθενή υγεία, δεν είναι τυχαίο που υστέρησε ακόμη και μεταξύ των λευκών γυναικών. Όσο δε για τις κατηγορίες κατά του αντιπάλου της, ότι ορμούσε σε γυναίκες, ήταν τουλάχιστο αστείο να εκτοξεύονται από εκείνη, με το πιπεράτο παρελθόν του συζύγου της!

Ακούω τις τελευταίες ώρες το κλισέ πως οι αμερικανοί πρόεδροι είναι μαριονέτες, και πως υλοποιούν προαποφασισμένες πολιτικές , όπως αυτές εκπονούνται από «κέντρα». Μάλιστα.

Συνεπώς έτσι νομοθέτησε υπέρ των νέγρων ο Αϊζενχάουερ, παρασκηνιακά προωθήθηκε η προσέγγιση του Νίξον με την Κίνα, ο Ρηγκαν δεν είχε καμιά σχέση με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, και η διαφορετική προσέγγιση μεταξύ Μπους jr και Ομπάμα σχετικά με την οικονομική κρίση του ’08 οφείλεται στο ότι τα «κέντρα» άλλαξαν γνώμη.

Αν όμως ισχύουν όλα αυτά, τότε γιατί σύσσωμο το κατεστημένο λύσσαξε να στηρίζει την Χίλαρι, η οποία μάλιστα συγκέντρωσε τριπλές προεκλογικές δωρεές από τον νικητή? Οι πρόεδροι παίζουν ρόλο, υλοποιούν πολιτική, συχνά με ιδιαίτερα στρατηγικό αποτύπωμα.

Δεν είναι όμως μόνοι τους, πρέπει να έρθουν σε αρμονία με το Κογκρέσο, αλλά και με τις μεταβαλλόμενος επιθυμίες του λαού, όπως αυτές αποτυπώνονται στις δημοσκοπήσεις.

Οι δε … πανίσχυροι σύμβουλοι αποτελούν πρόσωπα της επιλογής των προέδρων, χαίρουν απόλυτης εμπιστοσύνης, όμως δεν παύουν να επιλέγονται επειδή ακριβώς μοιράζονται παρόμοιες απόψεις με τα αφεντικά τους.

Κάποιοι δε συχνά είναι «βύσματα», τοποθετημένοι μετά από ενέργειες μεγάλων χορηγών ώστε να προωθούν τα συμφέροντα τους, έλα μου όμως που στην προκειμένη περίπτωση αυτοί ήταν ελάχιστοι. Το να πιστεύουμε λοιπόν πως οι σύμβουλοι του Τραμπ είναι εκείνοι που θα κάνουν κουμάντο είναι επιεικώς αφελές…

Οι απόψεις του Τραμπ για την εξωτερική πολιτική είναι ασαφείς. Από τοποθετήσεις του όμως διαφαίνεται μια διάθεση συνολικής αμφισβήτησης της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, όπως αυτή έχει διαμορφωθεί μετά τον Β’ ΠΠ, αλλά και μετά την Πτώση του τείχους.

Ο Τραμπ φαίενται να διαπνέεται από μια άποψη που θυμίζει το ρητό το αποδιδόμενο στον Ντενγκ «δεν έχει σημασία τι χρώμα είναι η γάτα, αρκεί να πιάνει ποντίκια». Με τη λογική αυτή, στην συγκεκριμένη συγκυρία υποστηριζόμενοι θα έπρεπε να είναι όσοι μάχονται το ISIS (Ρωσία, Συρία, Ιράν), κι όχι οι παραδοσιακοί «σύμμαχοι» που το εξέθρεψαν (Τουρκία, Σ. Αραβία, Κατάρ).

Ωμή προσέγγιση, αλλά καθόλου παράλογη, ιδιαίτερα μάλιστα αν τα πετρέλαια του κόλπου έχουν πάψει πια να έχουν τόση σημασία για τις ΗΠΑ.

Παρόμοια προσέγγιση έχει διαφανεί και για την Ευρώπη. Οι σύμμαχοι οφείλουν να βάλουν το χέρι στην τσέπη και να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες τους στο ίδιο επίπεδο με την χώρα του, εάν θέλουν την προστασία της έναντι της Αρκούδας. Αλλιώς, αν είναι μάγκες, ας αυτονομηθούν στρατιωτικά και ας αναλάβουν τις ευθύνες τους. χοντράδα κι αυτή, μπορεί όμως κανείς να διαφωνήσει?

Στο στόχαστρο έβαλε την Κίνα, μιλώντας για εμπορικό πόλεμο μαζί της.

Τα τρισεκατομμύρια ομολόγων που κατέχει το Πεκίνο σίγουρα θα μαλακώσουν αυτή την στάση του, αν όμως ο Τραμπ επιθυμεί να επανεκλεγεί θα πρέπει να κάνει κάτι προς την κατεύθυνση του διμερούς εμπορίου, καθώς πολλοί ήταν εκείνοι που τον επέλεξαν γι αυτόν ακριβώς το λόγο. Για την Ελλάδα το είπε απλά. Βρείτε τα με τη Γερμανία, ή διαφορετικά επιστρέψτε στη δραχμή.

Ο νικητής ψηφίστηκε μαζικά από τους εξοργισμένους λευκούς άνδρες πάνω από τα 40, αυτούς με τα χρέη, με την παλιομοδίτικη δουλεία, με την κλασσική εκπαίδευση, με την παραδοσιακή νοοτροπία για την επαγγελματική συνέπεια και για την αξία της οικογένειας.

Ψηφίστηκε απ’ αυτούς που εμφανίζεται να περιφρονεί η σύγχρονη σοσιαλφιλελεύθερη διανόηση ως απροσάρμοστους αγροίκους, ως βάρος της σημερινής κοινωνίας. Οι άνθρωποι αυτοί ξέσπασαν -δικαίως-και δεν είναι οι πρώτοι. Τους είδαμε να ψηφίζουν υπερ του Μπερλουσκόνι, υπερ του Σαρκοζί, υπερ του Χάιντερ, υπέρ του Όρμπαν, υπέρ του Μπρέξιτ και -φυσικά- υπερ του Πούτιν.

Η χρήση του όρου «λαϊκισμός» είναι πολύ εύκολη, όμως δεν απαντά πλήρως στο γιατί τέτοια πρόσωπα όχι απλώς εκλέγονται μα και μακροημερεύουν , παρά τον συχνό πόλεμο των μίντια. Λαϊκιστές είναι εκείνοι που εν γνώσει τους τάζουν πράγματα ανέφικτα, ενώ ταυτόχρονα κανακεύουν το λαό ως άμοιρο ευθυνών.

Αντί να ρίχνουμε το φταίξιμο σε απελπισμένους ανθρώπους με τεράστια εργασιακή ανασφάλεια, με μηδαμινή κρατική προστασία και με ισχνές προοπτικές βελτίωσης, μήπως θα ήταν καλύτερο να δούμε πώς μπορούμε να βελτιώσουμε την κατάσταση τους?

Εν κατακλείδι, τον Τραμπ τον διάλεξαν όσοι θέλουν να ξανανοίξουν τα μικρομάγαζα τους και τα εργοστάσια όπου δούλευαν ως εργάτες.

Τα στελέχη της Γουόλ Στριτ και οι κομπιουτεράδες της Σίλικον Βάλεϊ ψήφισαν Χίλαρι. Όσο κι αν διαφωνούν, συχνά λυσσαλέα, οι αμερικανοί πολίτες ομονοούν πως η πρόοδος έρχεται μόνο μέσα από την ανάπτυξη του ιδιωτικού τομέα, τη σκληρή δουλεία και το ρίσκο.

Οι δικοί μας Τραμπ, οι σιαμαίοι δίδυμοι Αλέξης & Πάνος, εξακολουθούν να στηρίζονται απ’ όσους «αγανακτισμένους» θεωρούν πως το κράτος επιβάλλεται να τους καλοπληρώνει για να αράζουν, στύβοντας μέχρι της τελευταίας ρανίδας εκείνους που εργάζονται και επιχειρούν.

Δηλαδή αυτούς που εξακολουθούν να αναζητούν τον εκφραστή τους…

Προϊόντα με Κρητική αλόη
KEA